Marta Kołaczkowska - Bochenek - Wspomnienie

 

                                                          WSPOMNIENIE

Dzisiaj mija rok od śmierci naszej Przyjaciółki Marty Kołaczkowskiej – Bochenek. Zmarła 31 grudnia 2024 roku w jednym ze szpitali w Hanowerze. Martę poznaliśmy dzięki hobby jej męża Andrzeja na jednym ze związkowych jezior w okolicach Hanoweru na początku lat 90-tych. Wędkarstwo połączyło nasze rodziny, trudno zliczyć wyjazdy, noce spędzone nad wodą. Także spotkania w naszych domach.

Zarówno Marta jak i Andrzej starali nie wspominać ostatnich lat przed wyjazdem na obczyznę. Marta była aktywną primabaleriną Opery Narodowej, Andrzej w TVP prowadził swój cykliczny program. Stan Wojenny zmienił wszystko w ich życiu. Andrzej odmówił założenia wojskowego munduru i występu w nim na ekranach. Reżim Jaruzelskiego wygnał Andrzeja do Katowic, zabierając mu jego stałe programy. Również Marta odczuła grozę degradacji. Decyzja o emigracji nie była łatwa, jednak konieczna. Otrzymali bilety w jedną stronę. Jako nieliczni otrzymali azyl w RFN. Zamieszkali w uroczym zakątku na obrzeżach Hanoweru – Benthe. Andrzej mimo podeszłego wieku został cenionym programistą komputerowym, Marta uczyła przez długie lata w szkole baletowej w Padeborn. Co roku odbywały się na scenie miejscowego teatru przedstawienia jej uczniów. Mieliśmy szczęście i przyjemność być zaproszeni na jeden z tych spektakli.

Nasz powrót do Polski wiązał się z rozstaniem. Jednak nie zapominali o nas, na każde święta wysyłali do nas piękne karty świąteczne. Często dzwoniliśmy do siebie, zapraszając ich do naszego domu w Bukowcu.

Brak czasu i wizyty w Warszawie u mamy Andrzeja, Heleny Kołaczkowskiej nie pozwalały na spotkania. Mama Helena zmarła w 2018 roku w wieku 102 lat. Jako ciekawostkę podam, że była autorką tekstu słynnej warszawskiej piosenki o odbudowie zniszczonej Stolicy „Na prawo most, na lewo most”, wielkiego przeboju śpiewanego również przez Alinę Janowską i Irenę Santor. Była autorką tekstów kilkunastu znanych piosenek.

Krótkie wizyty w Warszawie dzielili również na spotkania z rodziną Daniela Olbrychskiego.

Jednak doczekaliśmy się kilku wizyt naszych Przyjaciół w Bukowcu. Był to miło spędzony czas przy wspaniałym hiszpańskim winie przywiezionym przez naszych Przyjaciół i wspominkach minionych lat.

Już wtedy Andrzej walczył z nieuleczalną chorobą, niestety 5 października 2020 roku zmarł w Hanowerze. Jego pożegnanie odbyło się w Warszawie, spoczął na cmentarzu Wólce Węglowej. Miałem szczęście wspomnieć przy jego urnie o naszych latach przyjaźni, po wcześniejszej mowie pożegnalnej Daniela Olbrychskiego.

Marta odwiedziła nas w miesiąc po pogrzebie Andrzeja, spędzony wspólnie tydzień pozostanie na zawsze w naszej pamięci. Mieliśmy dalekosiężne plany…, niestety szybko postępująca choroba zniweczyła nasze marzenia. Martusia odeszła 31 grudnia w wieku 84 lat. Jej pogrzeb odbył się 5 września w Warszawie, na cmentarzu Komunalnym Północnym. 

Ps. Byli oni teściami zmarłej w tym roku Joasi Kołaczkowskiej - Kabaret Hrabi..

Owocem jej ostatniej u nas wizyty była jej dedykacja w przepięknym albumie Zofii Nasierowskiej i Agnieszki Osieckiej "Fotonostalgia" - znani i lubiani w obrazie i anegdocie w którym na stronach 26-27 są piękne zdjęcia Marty i jej charakterystyka:

Kochani!

Elu i Andrzeju...

Życie nas zbliżyło przez ryby, a mój znak Zodiaku to RYBY.

Chyba Przeznaczenie chciało coś przez to powiedzieć...

Dzięki Wam za to, że byliście ze mną w najtrudniejszym okresie i czasie mojego życia!

Teraz została mi już tylko miłość do tańca.

Kochajcie się, to NAJWAŻNIEJSZE. On by WAM to samo powiedział.

                                                                                                   Wasza Marta

10 lipca - miesiąc PO... 2021

 

 

Martusia i Andrzejek na zawsze pozostaną w naszej pamięci!

Ps. Byli oni teściami zmarłej Joasi Kołaczkowskiej.

Krótka wzmianka o Andrzeju:

Andrzej Kołaczkowski - Bochenek urodził się 10 czerwca 1940 roku w Warszawie. Był absolwentem Uniwersytetu Warszawskiego, zakończył studia z dyplomem magistra socjologii, mieszkając w RFN był aktywnym dziennikarzem i podróżnikiem. Swoje teksty publicystyczne zamieszał na łamach niezależnego portalu dziennikarskiego im. Stefana Bratkowskiego. Był autorem 3 książek poświęconych pielgrzymkom do Santiago de Compostela: "Nie idź tam człowieku!", "Santiago de Compostela" i "Santiago de Compostela" - poradnik pielgrzyma. Po 50 latach twardego ateizmu podczas swojej podróży do Santiago de Compostela zmienił radykalnie swoje spojrzenie na wiarę.  

Marta Bochenek przemknęła przez scenę Teatru Wielkiego jak frenetyczna błyskawica. Pamiętam jak środowisko baletowe ogłosiło sensację, jaką było pojawienie się Marty Bochenek, i z jakim uczuciem podniecenia szło się na "Don Kichota", żeby obejrzeć ją w roli Mercedes. To były czasy, kiedy pisano też o wybitnych artystach i dziełach solidnie, długachne recenzje. Kiedy przyszła tedy premiera "Pożądania" Bacewiczówny - gdzie Marta Bochenek grała rolę Śmierci - czcionki aż wypuczały się od zachwytów. Marta Bochenek jednak , z wielkim fasonem, wcześnie wycofała się z zawodu, zabrała się z powodzeniem za choreografię, a później przeniosła się do Niemiec, gdzie wykłada, pracuje, ma dom i .świetnie jej się dzieje. Mimo to koledzy dobrze o niej mówią.

Informacje o Marcie:

Post Ogólnokształcąca Szkoła Baletowa im. Olgi Sławskiej-Lipczyńskiej w Poznaniu

Dotarła do nas smutna wiadomość... 31 grudnia 2024 roku zmarła Marta Bochenek - tancerka i choreografka, absolwentka poznańskiej szkoły baletowej (1960), której kariera rozwinęła się w Warszawie: najpierw w zespole baletowym Opery Warszawskiej, później Teatru Wielkiego, gdzie debiutowała w 1961 w roli Batyldy w balecie "Giselle". Na scenie warszawskiej występowała m.in. w: "Kamiennym kwiecie", "Świteziance", "Zaczarowanej oberży", "Święcie wiosny" Rodriguesa/ Strawińskiego, "Don Kichocie", "Jeziorze łabędzim", "Oczekiwaniu", "Ad hominem", "Panu Twardowskim", "Harnasiach", "Kopciuszku", "Romeo i Julii", "Pożądaniu". W 1970 zadebiutowała jako choreografka, tworząc sceny taneczne do opery kameralnej "Julia i Romeo" do muzyki Bernadetty Matuszczak z Ewą Głowacką i Ryszardem Węgrzynkiem w tytułowych rolach. Kolejnym opusem choreograficznym były "Metafrazy" do muzyki Jerzego Maksymiuka (1971). Później Marta Bochenek przygotowała jeszcze dla zespołu warszawskiego w 1975 roku "Etiudy baletowe" do muzyki Komedy, "Swinging music" Serockiego, "Capriccio" i "Kwartet smyczkowy" Pendereckiego. W 1982 roku opracowała choreografię do opery kameralnej Henryka Czyża "Inge Bartsch". Była choreografką w zespole Jeunnesses Musicales. Współpracowała jako choreografka z Telewizją Polską, przygotowując choreografię do spektakli telewizyjnych: "Bliźniak" w reżyserii Lecha Wojciechowskiego (1975) i "Lizystrata" w reżyserii Antoniego Halora (1978) oraz filmów: "Palace Hotel" w reżyserii Ewy Kruk (1977) i "Akademia Pana Kleksa" w reżyserii Krzysztofa Gradowskiego (1983).

Fotografia: Marta Bochenek, fot. Edward Hartwig, "Livietta i Tracollo" Pergolesiego, 1971. Archiwum Teatru Wielkiego -Opery Narodowej w Warszawie.

Informacja ze strony fb Joanna Sibilska

Żegnamy naszą absolwentkę RIP.

ZAIKS.org:

MARTA BOCHENEK

Primabalerina, choreografka, pedagog, do sekcji H naszego Stowarzyszenia przystąpiła w 1971 roku, rekomendowana przez wybitnych polskich tancerzy – Witolda Grucę i Zdzisława Nardellego. Zmarła w wieku 84 lat.

Warszawianka, przed ukończeniem średniej szkoły baletowej w Poznaniu pracowała przez kilka miesięcy w tamtejszym Polskim Zespole Tańca. W marcu 1961 została zaangażowana do Opery Warszawskiej (później: zespół Teatru Wielkiego Opery i Baletu), gdzie przez wiele lat stworzyła pamiętne role w spektaklach takich jak Giselle, Pan Twardowski, Świtezianka, Jezioro łabędzie, Romeo i Julia, Harnasie, Kopciuszek, Święto wiosny… W 1968 roku założyła Warszawską Grupę Baletową Jeunesses Musicales (zwróciła uwagę krytyków choreografią do Musica sinfonica in tre movienti Grażyny Bacewicz). Do opowieści o Romeo i Julii wróciła w 1970, gdy Bernadetta Matuszczak poświęciła bohaterom kameralną operę – Bochenek przygotowała wszystkie układy taneczne. Kolejne jej znaczące choreografie to kompozycje Henryka Czyża, Krzysztofa Komedy, Jerzego Maksymiuka, Krzysztofa Pendereckiego, Kazimierza Serockiego, by wymienić tylko kilku. Peer Gynt, wystawiony w Operze Śląskiej w Bytomiu, gdzie w latach 1978-1981 kierowała zespołem baletu, przyniósł jej nagrodę „Złotej Maski” – jedyne wyróżnienie, jakiego się doczekała. Marta Bochenek współpracowała również z TVP, realizując choreografie do spektakli Teatru Telewizji, recitali i programów rozrywkowych, oraz z filmem – jej autorstwa są sceny taneczne w Akademii pana Kleksa Krzysztofa Gradowskiego czy w Palace Hotel Ewy Kruk.

„Pozostawiła po sobie nie tylko piękno w tanecznej ekspresji, ale także wzór zaangażowania i pasji, które inspirowały kolejne pokolenia artystów” – żegnał ją zespół Opery Śląskiej.

taniecPOLSKA:

Marta Bochenek – tancerka i choreografka, przez lata związana z Teatrem Wielkim – Operą Narodową w Warszawie.

W 1960 roku ukończyła Państwową Średnią Szkołę Baletową w Poznaniu.

Następnie podjęła pracę w zespole baletowym Państwowej Opery w Warszawie (od 1962 roku – Teatru Wielkiego w Warszawie).

W latach 1961–1973 występowała w takich spektaklach jak: Giselle (Batylda), Kamienny kwiat (Drogi kamień), Świtezianka (Dziewczyna), Zaczarowana oberża, Święto wiosny (Dziewczyna), Syn marnotrawny (Dziewczyna), Trójkątny kapelusz (Dziewczyna), Temat z wariacjami (Cztery Temperamenty) (Dziewczyna), Don Kichot (Mercedes, Driada), Jezioro łabędzie (Łabędź), Oczekiwanie (Pani), Ad hominem (Dziewczyna A, solistka), Halka (solowa partia baletowa), Orfeusz (Furia), Pan Twardowski (Czarna kotka, Czarownica, Panna, Karczmarka), Harnasie (Siostra Pana Młodego), Kopciuszek (Macocha), Romeo i Julia (w Tarantelli), Pożądanie (Śmierć).

Współpracowała z Warszawską Grupą Baletową, działającą w ramach polskiej sekcji międzynarodowej organizacji młodzieży muzycznej Jeunesses Musicales. W 1969 roku zwróciła na siebie uwagę choreografią do utworu Grażyny Bacewicz Musica sinfonica in tre movimenti.

W 1970 roku stworzyła układy taneczne do opery kameralnej Julia i Romeo do muzyki Bernadetty Matuszczak. W kolejnych latach opracowała choreografie do takich kompozycji jak: Metafrazy Jerzego Maksymiuka (1971), Etiudy baletowe Krzysztofa Komedy (1975), Swinging music Kazimierza Serockiego (1975) oraz Capriccio (1975) i Kwartet smyczkowy (1975) Krzysztofa Pendereckiego. Jest też autorką choreografii do opery kameralnej Henryka Czyża Inge Bartsch (1982).

Po zakończeniu pracy w Teatrze Wielkim w Warszawie kierowała baletem Centralnego Zespołu Artystycznego Wojska Polskiego (1973–1974). W 1978 roku objęła kierownictwo zespołu baletowego Opery Śląskiej. W latach 80. po odejściu z Opery Śląskiej, pracowała w  teatrach dramatycznych i kontynuowała współpracę z telewizją.

Stworzyła także choreografie do oper, takich jak Król Roger (Opera Wrocławska, 1982) i Traviata (Teatr Wielki w Poznaniu, 1983).

Jej dorobek twórczy obejmuje choreografie w przedstawieniach Teatru Telewizji, m.in. Bliźniak Zdzisława Gozdawy i Wacława Stępnia w reżyserii Lecha Wojciechowskiego (1975) oraz Lizystrata w reżyserii Antoniego Halora (1978). Stworzyła również sceny taneczne do filmów Palace Hotel (1977) i Akademia Pana Kleksa (1983).

W 1979 roku w Katowicach otrzymała „Złotą Maskę” w plebiscycie „Wieczoru”.

W stanie wojennym wyjechała do Niemiec, gdzie pozostała aktywna jako pedagożka tańca.

Zmarła 31 grudnia 2024 roku.