Historia jak z najlepszych filmów gangsterskich z Ameryki! Łódzcy wydawcy zacierali ręce, gdyż w grudniu 1936 bito rekordy sprzedaży gazet!
Miejscem gangsterskich scen była Wiśniowa Góra i przepiękna drewniana willa zwana "Baruchówką". Jej właścicielem był Henryk Baruch, zarazem inicjator porwania swojego kuzyna, 25-letniego Benjamina Budzynera. Rodziny Baruchów jak i Budzynerów były pochodzenia żydowskiego.
Ojciec Benjamina, Binem był milionerem, mama była właścicielką wielu nieruchomości, w tym dużej kamienicy czynszowej w Łodzi przy ul. 6 Sierpnia (obecnie 22 Lipca).
Beniamin, mimo młodego wieku był prokurentem Sp. Akc. Z.Jarociński S-cy. Współwłaścicielem tej dużej fabryki włókienniczej był również jego ojciec.
Henryk Batruch zdawał sobie sprawę z fortuny Budzynerów, miał duże problemy finansowe. z powodu hulaszczego trybu życia i poszedł na łatwiznę... Jak to się skończyło zapraszam czytelników do lektury.
Materiał jest bardzo obszerny, postaram się dalsze historie z tym związane wstawić na blogu jak najszybciej.
Express Wieczorny Ilustrowany. 1936-12-19 R. 14 nr 353
JAK UJĘTO "GANGSTERÓW" ŁÓDZKICH
Henryk Baruch chciał odebrać sobie życie po aresztowaniu go. - Dramatyczna konfrontacja porywacza z porwanym, który okazał się jego krewnym i przyjacielem.- Szofer, opiekunem uprowadzonego prokurenta Zwierzenia Budzynera i jego opinia o „gangsterze" - Baruchu.
Zwierzenia Budzynera i jego opinia o „gangsterze" -Baruchu
Sensacyjne porwanie syna Budzynera, 25-letniego Beniamina, prokurenta Sp. Akc. Z.Jarociński S-cy nie przestaje być tematem rozmów całej nieomal Polski.
Wczoraj od samego rana odbywają się przesłuchania zaaresztowanych "gangsterów".
Dochodzenie, prowadzone w szybkim tempie, w najbliższym czasie zostanie ukończone i wszyscy czterej sprawcy nie notowanego dotąd w kronikach całej Europy wypadku porwania dorosłego mężczyzny odesłani zostaną do dyspozycji władz sądowych. Po przesłuchaniach przez sędziego śledczego urząd prokuratorski przystąpił do przygotowania aktu oskarżenia. Odpowiedzialność karna wszystkich czterech domorosłych gangsterów jest bardzo duża i grozi im długoletnie więzienie.
POŚCIG POLICJI
Kiedy około godziny 2-ej po poł. ujawnione zostało, że siedzibą bandy, w której uwięziony został Budzyner, jest podmiejska willa "Baruchówka" w Andrespolu, prowadzący dochodzenie komendant P.P. insp. Elzesser - Niedzielski, polecił komisarzowi Kowalczykowi przesłuchanie zatrzymanych w cukierni Piątkowskiego przy Placu Wolności, Karola Bucholca i Stanisława Olszewskiego oraz delegował dla ujęcia pozostałych dwóch członków bandy i uwolnienia porwanego, kierownika brygady pościgowej, kom. Sokołowskiego.
Auta policyjne, wypełnione wywiadowcami i ich kierownikiem mknęły z dużą szybkością w stronę Andrzejowa. Kiedy ścigający gangsterzy dotarli do Andrespolu, wysiedli z aut i pieszo, by nie zwrócić na siebie uwagi, podążali w stronę willi Baruchów, okolonej wysokim parkanem.
W KRYJÓWCE GANGSTERÓW
Posiadłość Baruchów jest dość duża. Liczne zabudowania dziedzińca utrudniały orientację, przy czym na terenie posiadłości znajdują się trzy budynki mieszkalne, wynajmowane latem przebyłym z miasta rodzinom.
Przede wszystkim wystawiono silny posterunek przed wejściem do willi. Kiedy możliwość ucieczki gangsterów była już wykluczona, kom. Sokołowski śmiało podszedł do pierwszego domku i polecił przeprowadzenie w nim rewizji.
Nagle, gdy wywiadowcy znajdowali się jeszcze na dziedzińcu, rozległy się jakieś wołania i funkcjonariusze bez namysłu wpadli z rewolwerami w rękach do wnętrza.
Osobnik, przebywający w willi rzucił się do ucieczki. Usiłował on wydostać się na podwórze, dzięki jednak przytomności umysłu prowadzącego pościg, ujęto go żywcem jeszcze na terenie posiadłości Baruchów. Usiłującym zbiec z willi był Henryk Baruch, jeden z porywaczy Budzynera.
Baruchowi kazano położyć się na ziemi i jeden z wywiadowców czuwał przy nim, gdyż pozostali zajęci byli dwiema willami, gdzie ukryty został Budzyner i jego ostatni oprawca, szofer, Feliks Balczyński.
W ostatnim domku znajdowali się obydwaj. Budzyner, na widok nadchodzącej policji wyrwał się z więzów i głową wybił szyby okien parterowej izby.
Budzyner, po dowiedzeniu się, że został uratowany i nic mu nie grozi, padł na ziemię i stracił przytomność.
Po odzyskaniu przytomności funkcjonariusz policji, wprowadzający wyczerpanego Budzynera do auta rzekł: "Jesteśmy z policji, niech się pan nie boi, przyszliśmy pana ratować!". Po tych słowach Budzyner po raz wtóry zemdlał.
Z mieszkania wyniesiono różne drobne przedmioty, należące do Budzynera i "gangsterów". Między innymi znajdowały się tam resztki nie dojedzonego chleba i kiełbasy. To było całodzienne pożywienie uwięzionego syna senatora.
BARUCH CHCE SIĘ ZASTRZELIĆ
Jeszcze na miejscu odbyło się wstępne przesłuchanie. W pewnej chwili, gdy przedstawiciel władzy zwrócił się do Barucha z jakimś zapytaniem, "gangster-amator prosił ze łzami w oczach o "pożyczenie" mu na chwilę broni palnej gdyż
PRAGNIE NA MIEJSCU ODEBRAĆ SOBIE ŻYCIE
Baruch oświadczył, że nie przeżyje tego wstydu, na jaki naraził rodzinę swoją i żonę.
Barucha skuto w kajdany. Kiedy cała ekipa zamierzała powrócić do miasta, wydarzyły się dwa ciekawe incydenty. Pierwszy to lekkie starcie wywiadowcy z dozorcą posesji, który wyraził swe oburzenie na to, że jego pana śmią zakuć w kajdany. Panem tym był Baruch, syn właściciela willi.
ORGIE W WILLI
Okazało się bowiem, że Baruch był bardzo lubiany przez dozorcę i ostatnio bawił często w opustoszałej willi. Przyjeżdżał on bowiem w towarzystwie wesołych kompanów i panien i zabawiał się z nimi do późnej nocy. Fakt za tym przybycia do "Baruchówki" w nocy taksówką wcale dozorcy nie zdziwił. Baruch jednak, dla zupełnego zmylenia czujności dozorcy oświadczył, że mu auto zepsuło się po drodze i szofer udał się do miasta w poszukiwaniu części samochodowych.
Porywacze pragnęli w ten sposób odwrócić podejrzenie dozorcy, gdyż nie wiedzieli jak długo pozostaną w willi. Zależało to oczywiście od załatwienia sprawy przez pozostałych członków bandy, którzy udali się pociągiem do Łodzi i wszczęli pertraktacje z rodziną porwanego.
DRAMATYCZNE SPOTKANIE
Drugi incydent był bardziej jeszcze sensacyjny. Aresztowany i skuty w kajdany BARUCH PRAGNĄŁ ZA WSZELKĄ CENĘ UNIKNĄĆ SPOTKANIA SIĘ OKO W OKO Z BUDZYNEREM.
Przez cały czas, aż do nadejścia policji, nosił on maskę na twarzy i dopiero po zaaresztowaniu zdemaskowano go. Baruch dążył jednak podczas pobytu na dziedzińcu do tego, by Budzaner nie widział jego oblicza. Miał w tym uzasadniony cel.
Kiedy jednak pomimo usilnych starań okazano go jego ofierze, doszło do dramatycznej sceny. Porywacz bowiem jest spowinowacony z porwanym i niezależnie od pokrewieństwa, byli dotąd w bliskiej przyjaźni. Budzyner nie wiedział, że znajduje się w rękach tak bliskiej mu osoby i nawet przez myśl mu przejść nie mogło, że właśnie Baruch czyhał na jego życie. Moment zetknięcia się obu młodzieńców był tak dramatyczny, że przez dłuższą chwilę zapanowała konsternacja nawet wśród twardych w spełnianiu swych obowiązków służbowych wywiadowców.
Zatrzymany szofer wyjaśnił, że nie zdawał sobie dokładnie sprawy z jego udziału w tak potwornej zbrodni. Pragnął zarobić i przyrzeczenie wysokiego wynagrodzenia skusiło go do przyczynienia się w porwaniu Budzynera. Sam Budzyner prosił przedstawiciela władzy, by łagodnie traktował szofera, a może nawet by go puścił na wolność gdyż był to jedyny człowiek z tej bandy, który się nim opiekował, pocieszał i podtrzymywał na duchu.
- "Gdyby nie ten pan - oświadczył Budzyner - wskazując na Balczyńskiego - na pewno bym w tej willi zwariował".
Balczyński zasiadł przy kierownicy swej taksówki. Obok zajął miejsce wywiadowca policji z bronią w ręku. Po dwudziestominutowej podróży zajechały auta przed gmach komendy policji przy ul. Kilińskiego 152.
KTO BYŁ INICJATOREM
Godnym zaznaczenia jest fakt, że inivjatorem porwania Budzynera był jego krewny Baruch, On skomunikował się z Bucholcem, który następnie objął stronę techniczną uprowadzenia młodego mężczyzny. Bucholc był owym tajemniczym "kolegą Jaszuńskim", który podszedł do Budzynera na ulicy Targowej w chwili, gdy ten wychodził z fabryki. Bucholc prowadził pertraktacje z rodziną Budzynera i wreszcie Bucholc miał odebrać pieniądze i podzielić je pośród kolegów. Baruch był t. zw. nadawcą.
Znał on znakomicie stosunki rodzinne senatora Budzynera, wiedział, że senator bawi obecnie zagranicą i matka, kobieta bardzo lękliwa i kochająca swego jedynaka, zgodzi się na ich propozycję. Wysokość okupu było ewentualnie do omówienia. Prawdopodobnie Bucholc, Baruch i towarzysze "opuściliby" kilkaset tysięcy złotych.
Kiedy Budzyner zupełnie oprzytomniał i odzyskał zimną krew, opowiedział, co następuje:
PIERWSZE ZEZNANIA PORWANEGO
"Głos jednego z napastników był od pierwszej chwili znajomy. Nie widziałem jednak jego twarzy i dlatego nie mogłem ustalić, czy to był znajomy. Była nawet chwila, że pomyślałem o tym, że może to Baruch, gdyż przypominam sobie, że przed kilku tygodniami zadzwonił do mnie i pytał o jakiegoś Jaszuńskiego. oczywiście odpowiedziałem mu, że takiego kolegi z ławy uniwersyteckiej nie przypominam sobie. Dziwnie jakoś skojarzyło się w umyśle nazwisko, wymienione przez Barucha przed tygodniami, a "kolega", który przedstawił się na ulicy w środę wieczorem. Baruch był jedyny zdolny do podobnego czynu, że aż tak daleko się posunie....
Ze słów Budzynera wynika, że plan porwania jego przez Barucha i jego towarzyszy, był od dawna dojrzały.
Express Wieczorny Ilustrowany. 1936-12-18 R. 14 nr 352
Syn przemysłowca porwany w Łodzi
przez bandę domorosłych gangsterów, którzy zażądali od rodziny okupu w
wysokości pół miliona złotych.
Dzięki policji Budzyner
odzyskał wolność. - Członkowie bandy aresztowani.
Łódź, 18 grudnia
Łódź stałą się wczoraj terenem niezwykłego i nienotowanego dotychczas w naszych kronikach wypadku, PORWANIA MŁODEGO MĘŻCZYZNY PRZEZ BANDĘ DOMOROSŁYCH GANGSTERÓW.
Porwano bowiem 25-letniego Beniamina Budzynera, prokurenta spółki akcyjnej "Z. Jarociński S-cy" syna b. senatora.
Porwania dokonano w sposób niezwykle zuchgwały, wśród okoliczności przypominających żywo występy porywaczy amerykańskich. Budzyner po wyjściu z fabryki mieszczącej się przy Targowej 28/30 zaczepiony został na ulicy przez nieznanego osobnika, który podszedł doń przedstawił się jako kolega z ławy uniwersyteckiej. Nieznajomy prowadził z Budzynerem ożywioną rozmowę i w ten sposób uśpiwszy jego czujność oraz odwróciwszy uwagę, WPROWADZIŁ GO DO TAKSÓWKI.
Kiedy Budzyner znalazł się w wewnątrz wozu, samochód pełnym gazem ruszył za miasto. OD TEJ CHWILI PO BUDZYNERZE ZAGINĄŁ WSZELKI ŚLAD.
W środę około godz. 12 w nocy rodzina Budzynera, zaniepokojona jego przedłużającą się nieobecnością, postanowiła następnego dnia wszcząć poszukiwania. Nagle, około godz. 12-ej w nocy, w mieszkaniu zjawił się portier, który wręczył rodzinie zapieczętowany list.
Portier wyjaśnił, że TAJEMNICZY OSOBNIK WRĘCZYŁ PORTIEROWI DWA LISTY, które znajdowały się w jednej kopercie. Obydwa te listy odrazu wyjaśniły zagadkę. Z jednego przerażona rodzina dowiedziała się, że Budzyner został porwany i znajduje się w mocy jakiejś nieistniejącej organizacji politycznej, KTÓRA DOMAGAŁA SIĘ OKUPU W WYSOKOŚCI PÓŁ MILIONA ZŁ.
Organizacja ta groziła rodzinie, że w razie niespełnienia tego żądania, albo powiadomienia policji,
BUDZYNER BĘDZIE ZABITY
List pisany był na maszynie, a treść jego budziła uzasadnioną grozę, porywacze bowiem zagrozili między innymi, że w razie niespełnienia ich żądań
PRZEŚLĄ RODZICOM ODCIĘTĄ GŁOWĘ ICH SYNA.
Drugi list pisany byłręką samego Budzynera. Donosił on, że istotnie został porwany i błaga rodziców o spełnienie żądań terrorystów, gdyż grozi mu śmierć.
Oczywiście, list ten rozwiał już wszelkie wątpliwości Budzynerów.
Wprawdzie gangsterzy grozili śmiercią Budzynera, w razie powiadomienia o wszystkim policji, rodzina jednak natychmiast skomunikowała się z władzami śledczymi, które z miejsca uruchomiły cały swój aparat.
Kierownictwo akcji objął osobiście komendant Elsesser - Niedzielski, który przy współpracy naczelnika wydziału śledczego, komisarza Makowskiego oraz kom. Kowalczyka zorganizował natychmiastowy pościg.
Dom senatora Budzynera przy ul. 6-go Sierpnia 4 otoczony został siecią wywiadowców. Policja śledcza oraz mundurowa patrolująca wszystkie pobliskie ulice, pilnie obserwowała podejrzanych, którzy kręcili się w pobliżu domu. Rano spostrzeżono dwóch osobników, którzy swoim zachowaniem się zwrócili uwagę kilku wywiadowców. W pewnej chwili zdołali oni zauważyć, żę są obserwowani i ulotnili się.
Policja przypuszczając, że terroryści będą starali się nawiązać kontakt z mieszkaniem Budzynerów drogą telefoniczną, ZORGANIZOWAŁA PODSŁUCH.
Przypuszczenie to o tyle było uzasadnione, że porywacze prawdopodobnie przez roztragnienie w liście zaadresowanym do rodziców Budzynera nie wyznaczyli miejsca i sposobu doręczenia okupu.
PIERWSZY TELEFON GANGSTERÓW
Już p[o kilku godzinach okazało się, że przypuszczenia policji są słuszne, gdyż pierwszy telefon w mieszkaniu Budzynerów odezwał się o godzinie 11 rano. Do aparatu podeszła matka Budzynera.
Nerwy nieszczęśliwej matki nie wytrzymały.... Po kilku słowach, zamienionych z nieznanym osobnikiem, który ponawiał swoje żądania w sprawie okupu PADŁA ONA ZEMDLONA NA ZIEMIĘ.
Do aparatu wobec tego podeszła córka, która pouczona przez policję rozpoczęła przez telefon pertraktacje. Rozmowy te odbywały się w ciągu dnia kilkakrotnie. Za każdym jednak razem Budzynerowie, idąc za wskazówkami policji, starali się jak najdłużej przeciągać, BY ZYSKAĆ NA CZASIE I UMOŻLIWIĆ POLICJI USTALENIE TELEFONU, z którego terroryści prowadzili rozmowę.
PRZY BUDCE TELEFONICZNEJ
Zdołano wreszcie ustalić, że rozmowę prowadzono z cukierni Piątkowskiego przy Pl. Wolności. Na miejsce wydelegowano natychmiast kilku wywiadowców - Wkroczyli oni do cukierni w chwili
GDY TAJEMNICZY TERRORYSTA TRZYMAŁ JESZCZE SŁUCHAWKĘ W RĘKU. SCHWYTANO GO WIĘC NA GORĄCYM UCZYNKU.
Aresztowanym okazał się technik włókienniczy Karol Bucholc, zemieszkały przy Dygasińskiego 8. Był on tem jak się później okazało, który podszedł poprzedniego dnia do Budzynera w pobliżu fabryki i zwabił go do samochodu.
W tej samej cukierni obok budki telefonicznej UJĘTO DRUGIEGO OPRYSZKA STANISŁĄWA OLSZEWSKIEGO ślusarza fabrycznego Zielona 25 (Radogoszcz), który brał również czynny udział w porwaniu, Dodać należy, że Olszewski kręcił się w pobliżu budki telefonicznej i oczekiwał na rezultat rozmowy swego kompana z Budzynerami.
Obydwu aresztowanych przewieziono natychmiast pod silną eskortą do wydziału śledczego, gdzie ich natychmiast przesłuchano. Dalsze dochodzenia potoczyły się już w błyskawicznym tempie. Policja zdołała już bez trudu ustalić miejsce, w którym uwięziono porwanego Budzynera. Po kilku minutach auta policyjne pełnym gazem podążały w kierunku Andrespola, miejscowości, znajdującej się pod Łodzią w pobliżu Wiśniowej Góry.
ARESZTOWANIE GANGSTERÓW W WILLI POD ŁODZIĄ
Kierując się wskazówkami udzielonymi przez dwóch ujętych już gangsterów POLICJA OTOCZYŁA SILNYM KORDONEM WILLĘ "BARUCHÓWKA".
W chwili, kiedy wywiadowcy z dobytymi rewolwerami zbliżali się do parkanu okalającego budynek, w oknach ukazała się nagle sylwetka Budzynera, Rozległ się okrzyk "Policja". W TYM SAMYM MOMENCIE USŁYSZANO BRZĘK TŁUCZONYCH SZYB.
Jak się okazało, Budzyner, na widok zbliżającej się policji, wybił głową szybę i usiłował wyskoczyć, Grupa posterunkowych pod dowództwem jednego z oficerów wpadła do środka. W chwili, kiedy wkraczała ona do jednego z pokojów JACYŚ DWAJ OSOBNICY RZUCILI SIĘ DO UCIECZKI.
Schwytano ich. Momentalnie skuto ich w kajdanki i sprowadzono na dziedziniec. Budzyner natomiast, który miał ręce skrępowane powrozami i silnie pokaleczoną twarz, na widok odsieczy z wyczerpania nerwowego stracił przytomność.
O godz. 5 po południu likwidacja bandy została zakończona. Budzyner odwieziony został do domu, a ujętych przestępców odstawiono do wydziału śledczego. Budzyner był tak wyczerpany przejściami ostatniego dnia, że musiano wezwać doń dwóch lekarzy.
W wydziale śledczym zbadano tożsamość ujętych w "Baruchówce" przestępców. Okazali się nim HENRYK BARUCH krewny właściciela willi z zawodu chemik, zamieszkały przy ulicy Traugutta 11 oraz FELIKS BALCZYŃSKI, właściciel taksówki Nr. 273 zamieszkały przy ul. Składowej 30.
W chwili, kiedy oddajemy numer na maszynę dalsze śledztwo policyjne jest w toku.
JAK ZWABIONO BUDZYNERA DO TAKSÓWKI?
Niezwykle sensacyjnie przedstawiają się szczegóły zwabienia Budzynera do samochodu, którym wywieziono go do Andrespola. INICJATOREM CAŁEJ AFERY BYŁ BARUCH, który zorganizowałplan porwania. Budzyner, który ma krótki wzrok, w krytycznej chwili, znalazłszy się na ulicy przed fabryką, nie rozpoznał twarzy osobnika, który przypomniał mu się jako uniwersytecki kolega, Jaszuński.
Osobnik ten, którym okazał się Bucholc, wyciągnął dłoń w kierunku Budzynera, wołając:
- JAK SIĘ MACIE KOLEGO? NIE POZNAJECIE MNIE? jASZUŃSKI JESTEM...
Budzyner nie zorientował się w sytuacji i przez grzeczność nie protestował. Ujęty pod ramię przez rzekomego kolegę podążył z nim w kierunku samochodu, który oczekiwał w pobliżu, a w którym znajdował się już Balczyńsski. Dopiero w taksówce Budzyner zorientował się w sytuacji, wszelkie jednak jego usiłowania wydostania się z pędzącego wozu spełzły na niczym.
Niezwykła afera, która dotychczas w kronikach kryminalnych nie tylko w Polsce ale i w Europie nie miała żadnego precedensu, wywołałą w Łodzi olbrzymie wrażenie. Po zakończeniu śledztwa w tej niezwykłej sprawie, które toczy się w przyspieszonym tempie, oczekiwać należy dalszych rewelacyjnych szczegółów.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Express Wieczorny Ilustrowany. 1936-12-22 R. 14 nr 356
Sensacyjna opowieść
12-letniego ucznia, kuzyna Barucha, który obserwował przez cały czas bandę
porywaczy, podsłuchując ich rozmowy.
"Poddaję się" wołał
Baruch, osaczony przez policję.
Łódź, 22 grudnia
- Wczoraj przedstawiciele "Expressu" udali się autem redakcyjnym na Wiśniową Górę, gdzie zdobyli dalsze sensacyjne szczegóły nienotowanego dotąd w Polsce porwania młodego mężczyzny. Na miejscu, w majątku rodziny Baruchów, obejrzeli dwie osławione już dziś wille, w których był więziony Beniamin Budzyner i przebywali czterej członkowie bandy. Ponadto odbyli szereg wywiadów z nielicznymi domownikami trzeciej willi i ze służbą, przebywającą tam przez całą zimę.
Przy samej szosie, stanowiącej jakby boczną prywatną drogę, znajduje się posiadłość "Baruchówka". Duża, czerwona brama wjazdowa prowadzi do zabudowań. Z boku po stronie prawej ukryta mała furtka, przez którą przechodzą jedynie wtajemniczeni i do której posiada niewiele osób klucze. Tym wyjątkowym mieszkańcem był również Henryk Baruch.
Wczorajszy "Express" doniósł już pokrótce, że w "Baruchówce" zamieszkała jeszcze siostra ojca Baruch i jeden ze stryjów. Państwo F. zajmują willę murowaną, znajdującą się po lewej stronie dziedzińca. Pierwsza willa i trzecia, tzw, drewniak są obecnie opustoszałe.
MAŁY DETEKTYW
Po przejechaniu długiej drogi, prowadzącej do willi, spotykamy w podwórzu młodego chłopca. Był nim 12-letni Zdzisław Finkelsztajn, uczeń piątego oddziału szkoły powszechnej w Andrzejowie. Młody chłopiec jest kuzynem aresztowanego Barucha i od pierwszej nieomal chwili zwracał baczną uwagę na zachowanie się przybyłych "gangsterów".
Mały Zdzisio, na zadawane przez nas pytanie opowiada niezwykle rezolutnie i zwięźle o niesamowitych przeżyciach w willi "Baruchówka" w środę i czwartek do godziny 2.45 po południu.
- Henio (t.j. Baruch) przyjechał w towarzystwie w środę około godz. 7-ej wieczorem. Słyszałem tylko turkot auta i głosy przybyłych. Leżałem już w łóżku i nie interesowałem się więcej gośćmi. Henio często do nas przyjeżdżał z miasta i pozostawał w wesołym towarzystwie do rana, dnia następnego.
W czwartek od samego rana zainteresowałem się przebywającymi jeszcze w "drewniaku" goścmi i nawet przyznaję się, że podgladałem przez dziurkę od klucza.
W dużym pokoju parterowego mieszkania widziałem wówczas Heńka, Rozmawiał on z jakimś innym mężczyzną stojącym do mnie plecami. Zwróciłem uwagę na to, że obaj mówili sobie "ty", Heniek powiedział do niego:
"TY MNIE NIE ROZUMIESZ!
Kiedy Henio wyszedł z willi, skryłem się za drzwiami i obserwowałem go. Naturalnie nic wówczas nie podejrzewałem. Po prostu podglądałem z ciekawości.
Dopiero po pewnym czasie, gdy jak mężczyzna wyszedł na dziedziniec i rozmawiał z kuzynem, począłem się zastanawiać. Obaj mówili sobie "pan".
O moich spostrzeżeniach zakomunikowałem matce, która mnie wyśmiała. Powiedziałem również Heniowi, że całą ta sprawa jest mi mocno podejrzana, gdyż nie słyszę odgłosów zabawy, a tylko same szepty. Henio krzyczał na mnie i odganiał mnie od "drewniaka".
"JEST TAM KTOŚ!"
- Powiedziałem dziewczynie, że jak pójdę do szkoły WSTĄPIĘ NA POSTERUNEK POLICJI I DONIOSĘ O MOICH SPOSTRZEŻENIACH.
Auto z zasmarowanymi jakby naumyślnie numerem stało za "drewniakiem". Zwróciłem na to uwagę, gdyż z moich pasji jest notowanie numerów aut, przybywających do "Baruchówki".
Kiedy byłem w pobliżu willi, w której, jak się później okazało, więziony był Henio Budzyner, Heniek odganiał mnie. Zgodziłem się odejść od tego miejsca jedynie pod warunkiem, jeżeli zagra ze mną w "wojnę". (Jest to gra w karty).
- Henio nie zgodził się. Zabrał mnie ze sobą, a kiedy spotkał na podwórzu Marysię (służącą) poprosił ją, zabrałą mne ze sobą do magła. Marysia odmówiła.
- Henio prosił mnie wreszcie, bym nie podchodził do "drewniaka", gdyż JEST TAM KTOŚ, A JA TEJ OSOBY WIDZIEĆ NIE POWINIENEM.
Budzyner zrobił taką minę, że domyśliłem się, że chodzi o... kobietę.
PRÓBA UCIECZKI BARUCHA
- Kiedy około godziny 3-ej przybyła policja i rozległy się strzały na podwórzu, wybiegłem z kuchni. Dziwnie przeczuwałem, że o niego chodzi i że zrobił on coś bardzo niedobrego. Podbiegłem do pierwszej murowanej willi, gdzie przebywał Henio.
- Widziałem, jak ratował się ucieczką. Odruchowo pobiegłem za nim i wołałem policję. Kiedy podbiegł do niego jeden w wywiadowców i zaczął strzelać, Henio podniósł obie ręce do góry i wołał: PODDAJĘ SIĘ". Wówczas wywiadowca schwycił go i rzucił na ziemię. Skuto go w kajdany i w pozycji leżącej pilnowano go do nadejścia starszego z policji.
Na zakończenie mały Finkelsztajn opowiedział, że poprzedniego dnia, t.j. we wtorek, przyjechałHenio autem z czterema panami. Spostrzegł nawet, jak siedzieli i wiedział już jak się nazywają: przy kierownicy siedział szofer Balczyński, obok niego Olszewski, na tylnym siedzeniu Baruch z Bucholcem. Baruch powiedział, że następnego dnia, t.j. w środę przybędą jeszcze raz autem, zabawią jednak dłużej, gdyż urządzą sobie... libacyjkę. Przybyli, by sprawdzić, czy jest lampa naftowa i węgiel, dla opalenia pokoju w "drewniaku".
Przyjazd Barucha z towarzyszami był oczywiście celowy. Pragnął on zapoznać pozostałych członków członków bandy z terenem i poczynić pewne niezbędne przygotowania do przyjęcia tak "drogiego" gościa, jakim jest Budzyner. Po godzinnym pobycie w "Baruchówce" czterej gangsterzy wyjechali do miasta.
Druga nasza interlokutorka, służąca p. Finkelsztajn, Marianna Bolczekowa opowiedziała o swych przeżyciach krytycznego dnia, mało, lecz były to szczegóły niezwykle sensacyjne.
"Pan Henio prawie cały czas przebywał w kuchni. Zawsze miał jakiś do nas interes i wreszcie około godziny 10-ej powiadomił mnie, że oczekuje telefonu z Łodzi. Pan Baruch ulokował się w pierwszej willi murowanej, gdzie znajduje się telefon. Jego towarzystwo przebywało w ostatnim budynku.
Około godziny 11-ej rozległ się dzwonek telefoniczny.
Ja odebrałam telefon:
- Czy mogę poprosić pana Heńka? zapytał jakiś mężczyzna.
- "Zaraz dojdzie do telefonu"
- A gdzie jest teraz?
- " W kuchni"
Byłam jeszcze przy pierwszych kilku zdaniach, wypowiedzianych przez pana Henryka:
ROZMOWA TELEFONICZNA MIĘDZY "GANGSTERAMI"
Bardzo dobrze! Wszystko w porządku? - musicie jeszcze raz do mnie zadzwonić, piętnaście przed trzecią, gdyż dłużej nie będę czekać! Na pewno - ja czekam!
Po tej tajemniczej rozmowie pan Henryk zakomunikował mnie, że jeszcze raz będzie telefon z Łodzi przed trzecią. Jeżeli nie zadzwoni punktualnie, będzie źle.
Kiedy około 2.45 po poł. nikt jeszcze nie dzwonił, p. Baruch począł się bardzo denerwować i oświadczył mnie, że jeżeli w ciągu pięciu minut nie będzie wiadomości z Łodzi, pojedzie koleją do miasta i wszystkich z "drewniaka" zabierze. Rzekomo zepsute auto pozostawi do następnego dnia.
CO MÓWI DOZORCA?
Dozorca posiadłości "Baruchówka" Jan Piesiak, opowiedział, że zatrudniony jest u Baruchów od przeszło 10-ciu lat, zna dobrze Henryka i przyzwyczajony był do częstych jego eskapad nocnych. Niejednokrotnie przyjeżdżał on z kobietami do willi i przebywały z niemi przez całą noc. Wieczorem, kiedy przybył z towarzyszami i ulokował ich w "drewniaku", poprosił o lampę, którą miałem poprzedniego dnia przygotować. Baruch kazał mi wreszcie położyć się do łóżka, gdyż nie będzie mu więcej potrzebny. Następnego dnia Baruch powiedział mu, że zepsuły się niektóre części auta i dwóch kolegów pojechało do miasta. Jeżeli powrócą do trzeciej godziny, odjadą wszyscy koleją.
O trzeciej było już po wszystkim....
Policja wkroczyła do posiadłości nieomal w chwili, gdy Baruch i jego dwaj towarzysze zamierzali zbiec, przeczuwając niebezpieczeństwo...
