Bitwa o Brzeziny 1914 roku - Horst Milnikel - Co słychać w Andrzejowie - cz.3

 Kończyła się amunicja strzelecka i artyleryjska. Brakowało żywności, ciepłej odzieży, lekarstw. Około 1000 wozów zaopatrzenia i z rannymi z braku koni ciągnęło 6.000 jeńców rosyjskich. Mróz dokuczał bardzo, w nocy - 20 stopni C., na wozach zamarzali ranni. Żołnierze obydwu walczących stron umierali z zimna w pozycji strzeleckiej 24 listopada. Sztab, wojsko z rannymi i jeńcy o godzinie 2 w nocy ruszył z Wiskitna w drogę powrotną przez Giemzów na Kurowice, żeby utrzymać w tajemnicy wycofywanie wojsk obręcze kół od wozów "żelaznych" owijano powrósłami ze słomy.

W Kurowicach z powodu ostrzału artyleryjskiego wojska rozdzielają się; dalej maszerują przez zamarznięte pola. Następne spotkanie wojsk w Brzezinach.

- 50 Dywizja maszeruje przez Rokiciny.

- 49 Dywizja maszeruje przez Borowo.

-  3 Dywizja maszeruje przez las gałkowski.

Trzecia Dywizja po przeprawie w Bukowcu przez Miazgę maszeruje na wiś Zielona Góra. Po przygotowaniach do zdobycia torów kolejowych linii Łódź - Koluszki wojska ruszają o godz. 12 w południe do natarcia.

Po uporczywych walkach tory są zdobyte. Po krótkim wypoczynku (sztab zajął kurnik w budynku dróżnika na skraju lasu gałkowskiego od strony Justynowa, gdyż w domku dróżnika byli ranni żołnierze rosyjscy), dywizja rusza o godz. 7:30 wieczorem północnym skrajem lasu gałkowskiego na Gałków i dalej przez Małczew do Brzezin. Po trzygodzinnym marszu przez pola i godzinnej walce ponownie zdobyło Brzeziny. Wzięto do niewoli dwóch generałów. W razie przedłużającego się oporu Rosjan, wschodnia część Brzezin miała być spalona. Następnego dnia dołączyły 49 i 50 Dywizja, które przełamały pierścień okrążenia w okolicach wsi Borowo i Chrusty Stare.

Razem ruszono w kierunku na Lipiny. Artyleria zajęła stanowiska wokół wsi Polik. Tam została zaskoczona atakiem rosyjskiej piechoty. Straciła dwa działa, które 8 dni później zostały wystawione w Petersburgu jako trofea wojenne. Nocą po przełamaniu linii frontu zgrupowanie znalazło się po niemieckiej stronie frontu. Dowódcom wojsk rosyjskich bardzo zależało na wzięciu do niewoli w/w. zgrupowania, gdyż naczelny dowódca Wojsk Rosyjskich wielki książe Mikołaj Mikołajewicz już dwa dni wcześniej ogłosił, że zgrupowanie zostało okrążone i wzięte do niewoli. Dowódcy dobrze wiedzieli, że nie tylko szeregowi żołnierze, ale też generałowie którzy popadli w niełaski, dostawali bilet na Syberię - w jedną stronę.

Ponieważ korpus, który działał w naszej najbliższej okolicy w ciągu dwóch tygodni był ciągle w natarciu lub w odwrocie, atakowany ze wszystkich stron przez wojska rosyjskie, poległych żołnierzy pochowali Rosjanie w masowych grobach.

W okresie okupacji hitlerowskiej groby ekshumowano, około stu poległych zabrały rodziny do Niemiec. Poległych rozdzielono. Cmentarze są wspólne ale mają część rosyjską i niemiecką.

Jak już wspominałem, kwatery poległych Polaków są w części niemieckiej jak i rosyjskiej.

Niemcy gen. Litzmanna okrzyknęli bohaterem. Łódź w okresie okupacji nazwano Litzmannstadt. Pomnik Tadeusza Kościuszki miano obalić, na jego miejscu miał stanąć pomnik generała Litzmanna.

Po tych działaniach linia frontu nieznacznie zmieniła się. Wojska okopały się i przeszły do wojny pozycyjnej.

Ofensywa Niemiecka odniosła taki skutek, że Rosjanie nie rozpoczęli zaplanowanego natarcia na Wrocław i Berlin.

Tylko źródła niemieckie podają szczegóły tej batalii i opis walk w naszej okolicy. Informacje zaczerpnąłem z książki Teodora Jakobsa -  Der Löwe von Brzeziny wydanej w 1937 roku.

                                              Wojska Niemieckie maszerują na front.

                        Artyleria Lancelle wspiera działania piechoty. Obleganie Łodzi.

Artylerii Lancelle udało się wjechać galopem przed własną linię wojsk ostrzeliwując ogniem bezpośrednim wroga.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Die Munition für Infanterie und Artillerie ging zur Neige. Es fehlte an Lebensmitteln, warmer Kleidung und Medikamenten. Etwa 1000 Versorgungs- und Verwundetenwagen wurden mangels Pferden von 6.000 russischen Kriegsgefangenen gezogen. Der Frost war sehr bitter, nachts herrschten -20 °C, auf den Wagen erfroren die Verwundeten. Soldaten beider Konfliktparteien starben am 24. November in Schussposition vor Kälte. Der Stab, die Truppen mit den Verwundeten und die Kriegsgefangenen brachen um 2 Uhr nachts von Wiskitno auf den Rückweg über Giemzów nach Kurowice auf, um den Truppenrückzug geheim zu halten; die Felgen der „eisernen“ Wagen wurden mit Strohseilen umwickelt.

In Kurowice teilen sich die Truppen aufgrund von Artilleriefeuer auf; sie marschieren weiter über die gefrorenen Felder. Das nächste Treffen der Truppen findet in Brzeziny statt.

- Die 50. Division marschiert durch Rokiciny.

- Die 49. Division marschiert durch Borowo.

-  Die 3. Division marschiert durch den Gałkowski-Wald.

Nach der Überquerung der Miazga in Bukowiec marschiert die 3. Division auf Zielona Góra zu. Nach den Vorbereitungen zur Eroberung der Eisenbahnstrecke Łódź–Koluszki rücken die Truppen um 12 Uhr mittags zum Angriff aus.

Nach hartnäckigen Kämpfen werden die Gleise erobert. Nach einer kurzen Rast (der Stab bezog einen Hühnerstall im Haus des Gleiswärters am Rande des Gałkowski-Waldes auf der Seite von Justynów, da sich im Haus des Gleiswärters verwundete russische Soldaten befanden), marschiert die Division um 19:30 Uhr am nördlichen Rand des Gałkowski-Waldes in Richtung Gałków und weiter über Małczew nach Brzeziny. Nach einem dreistündigen Marsch über Felder und einem einstündigen Kampf erobert sie erneut Brzeziny. Zwei Generäle werden gefangen genommen. Im Falle anhaltenden Widerstands der Russen sollte der östliche Teil von Brzeziny niedergebrannt werden. Am nächsten Tag schlossen sich die 49. und 50. Division an, die den Umzingelungsring in der Nähe der Dörfer Borowo und Chrusty Stare durchbrachen.

Gemeinsam rückte man in Richtung Lipiny vor. Die Artillerie bezog Stellungen um das Dorf Polik. Dort wurde sie von einem Angriff der russischen Infanterie überrascht. Sie verlor zwei Geschütze, die acht Tage später in St. Petersburg als Kriegstrophäen ausgestellt wurden. In der Nacht nach dem Durchbruch der Frontlinie befand sich die Truppengruppe auf der deutschen Seite der Front. Den russischen Befehlshabern lag sehr viel daran, die oben genannte Truppe gefangen zu nehmen, da der Oberbefehlshaber der russischen Streitkräfte, Großfürst Nikolai Nikolajewitsch, bereits zwei Tage zuvor verkündet hatte, dass die Truppe eingekesselt und gefangen genommen worden sei. Die Kommandeure wussten sehr wohl, dass nicht nur einfache Soldaten, sondern auch Generäle, die in Ungnade gefallen waren, eine Fahrkarte nach Sibirien erhielten – ohne Rückfahrt.

Da das Korps, das in unserer unmittelbaren Umgebung operierte, zwei Wochen lang ständig im Angriff oder auf dem Rückzug war und von allen Seiten von russischen Truppen angegriffen wurde, begruben die Russen die gefallenen Soldaten in Massengräbern.

Während der deutschen Besatzungszeit wurden die Gräber exhumiert, etwa hundert Gefallene wurden von ihren Familien nach Deutschland überführt. Die Gefallenen wurden getrennt beigesetzt. Die Friedhöfe sind gemeinsam, haben aber einen russischen und einen deutschen Teil.

Wie bereits erwähnt, befinden sich die Grabstätten der gefallenen Polen sowohl im deutschen als auch im russischen Teil.

Die Deutschen erklärten General Litzmann zum Helden. Łódź wurde während der Besatzungszeit in Litzmannstadt umbenannt. Das Tadeusz-Kościuszko-Denkmal sollte gestürzt werden, an seiner Stelle sollte ein Denkmal für General Litzmann errichtet werden.

Nach diesen Maßnahmen verschob sich die Frontlinie geringfügig. Die Truppen gruben sich ein und gingen zum Stellungskrieg über.

Die deutsche Offensive hatte zur Folge, dass die Russen ihren geplanten Vorstoß auf Breslau und Berlin nicht starteten.

Nur deutsche Quellen liefern Details zu dieser Schlacht und eine Beschreibung der Kämpfe in unserer Gegend. Die Informationen entnahm ich dem 1937 erschienenen Buch von Theodor Jakobs – „Der Löwe von Brzeziny“.

Bitwa o Brzeziny 1914 roku - Horst Milnikel - Olechów - Kurowice - Bukowiec - Karpin - Co słychać w Andrzejowie - cz.2

 Po zdobyciu Borowej i przeprawie na rzece Miazdze w Karpinie, ruszyli dalej na Kurowice. Inna część wojsk tego zgrupowania po ciężkich walkach zdobyła wsie Brójce i Eufeminów. Dywizja gen. Litzmanna walczyła o wieś Bedoń. Rosjanie ostrzeliwali Niemców z dział ustawionych w Andrespolu i Kraszewie. Walki toczyły się nocą przy temperaturze - 10 stopni. Wieś płonęła, kolejne domy zapalały się trafione pociskami armatnimi. Huk wybuchających pocisków mieszał się z jednostajnym szumem skrzydeł opodal stojącego wiatraka. Rankiem zdobyto Bedoń.

Park i zabudowania gospodarcze oraz pałac w Bedoniu, zamienione przez Rosjan w twierdzę broniły się dalej.

Dopiero po użyciu najcięższych dział stojących na południowym skraju Bukowca (w odległości 8 km.) Niemcy przełamali opór Rosjan. Atak na Bedoń prowadził osobiście dowódca regimentu (pułku) gen. mjr. Friedenburg, w asyście dowódców batalionów.

Po zdobyciu szturmem zabudowań dworskich wzięto do niewoli około 1000 jeńców, zdobyto 6 ciężkich karabinów maszynowych. Miazga i mosty na rzece były jeszcze w rękach Rosjan (w tym roku w trakcie prowadzenia robót ziemnych w Bedoniu natrafiono na rowy strzeleckie wypełnione amunicją) w następnej kolejności zdobyto Kraszew i Andrespol.

Sztab gen. Litzmanna i lazaret urządzono w Kurowicach. 20 listopada 1914 roku zaatakowano Rzgów, zdobyto wieś Grodzisko. Dziewiąta Brygada kawalerii przez Stróżę i Szklaną Hutę ma atakować Feliksin, z linii drogi Andrespol - Wiśniowa Góra. Po uporczywych walkach trwających od 8 rano do późnych godzin popołudniowych, szturmem, w walce na bagnety, łopaty, pięści zdobyto wieś. Wzięto do niewoli około 1000 jeńców.

Przygotowania do szturmu na wieś Olechów, którego bronią Dywizje Syberyjskie. Lancelle na swojej drabinie obserwacyjnej na przedpolach Olechowa od strony Wiskitna.

Vorbereitungen für den Sturm auf das Dorf Olechów, das von den Sibirischen Divisionen verteidigt wird. Lancelle auf seiner Beobachtungsleiter vor den Toren von Olechów, von der Seite von Wiskitno aus gesehen.

22 listopada 1914 roku sztab wojsk gen. Litzmanna przeniósł się do wsi Wiskitno. Wojska nacierały w kierunku na Starową Górę. Ponieważ okazało się niemożliwe dotarcie do drogi Łódź - Tuszyn postanowiono zmienić kierunek natarcia na północny. Zaatakowano wsie Dąbrowa i Olechów (dzisiaj ulice Zakładowa i Olechowska). Olechowa broniły doborowe oddziały gwardii moskiewskiej oraz dywizje syberyjskie.

Po ciężkich walkach, które przyniosły duże straty obu walczącym stronom Niemcy zajęli Olechów. Przedpola wsi zalegały setki rannych i zabitych (jeden Regiment - pułk w tej bitwie stracił 6 oficerów i 300 żołnierzy). Wieczorem dotarli łącznicy z korpusu wojsk okrążających Łódź od północy. Uzgodniono, że 23 listopada wojska uderzą na Mileszki i połączą się tamtejszym korpusem. Czas naglił gdyż ze wszystkich kierunków zbliżały się dalsze jednostki wojsk rosyjskich, w celu okrążenia XXV, XX i 3 Dywizji liczących razem około 12.000 żołnierzy.

W tym samym czasie Naczelne Dowództwo wojsk niemieckich wysłało depeszę do doiwódcy całego zgrupowania, żeby kontynuować marsz w kierunku na Brzeziny i dalej do linii frontu.

Dla okrążonych wojsk był to szok. Przed nimi był tylko jeden dzień walk i praktycznie koniec kampanii. Decyzja sztabu zmuszała ich do pokonania tej samej drogi, którą przecierali sobie w nieustannych bojach w ciągu tygodnia.

Wojska niemieckie atakują wojska rosyjskie broniące Olechowa. Atak od strony Wiskitna.

Deutsche Truppen greifen die russischen Truppen an, die Olechow verteidigen. Der Angriff erfolgt von Wiskitno aus.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Nach der Einnahme von Borowa und der Überquerung des Flusses Miazga bei Karpin zogen sie weiter nach Kurowice. Ein anderer Teil der Truppen dieser Gruppierung eroberte nach schweren Kämpfen die Dörfer Brójce und Eufeminów. Die Division von General Litzmann kämpfte um das Dorf Bedoń. Die Russen beschossen die Deutschen mit Kanonen, die in Andrespol und Kraszewo aufgestellt waren. Die Kämpfe fanden nachts bei einer Temperatur von -10 Grad statt. Das Dorf brannte, ein Haus nach dem anderen ging in Flammen auf, getroffen von Kanonengeschossen. Der Knall der explodierenden Geschosse vermischte sich mit dem gleichmäßigen Rauschen der Flügel der nahegelegenen Windmühle. Am Morgen wurde Bedoń eingenommen.

Der Park, die Wirtschaftsgebäude und das Schloss in Bedoń, die von den Russen in eine Festung umgewandelt worden waren, leisteten weiterhin Widerstand.

Erst nach dem Einsatz der schwersten Geschütze, die am südlichen Rand von Bukowiec (in 8 km Entfernung) standen, konnten die Deutschen den Widerstand der Russen brechen. Den Angriff auf Bedoń leitete persönlich der Regimentskommandeur, Generalmajor Friedenburg, in Begleitung der Bataillonskommandeure.

Nach der Erstürmung der Gutsgebäude wurden etwa 1000 Gefangene genommen und 6 schwere Maschinengewehre erbeutet. Miazga und die Brücken über den Fluss befanden sich noch in russischer Hand (in diesem Jahr stieß man bei Erdarbeiten in Bedoń auf mit Munition gefüllte Schützengräben); als Nächstes wurden Kraszew und Andrespol eingenommen.

Der Stab von General Litzmann und das Lazarett wurden in Kurowice eingerichtet. Am 20. November 1914 wurde Rzgów angegriffen, das Dorf Grodzisko erobert. Die 9. Kavalleriebrigade soll über Stróża und Szklana Huta Feliksin angreifen, von der Straße Andrespol – Wiśniowa Góra aus. Nach hartnäckigen Kämpfen, die von 8 Uhr morgens bis in die späten Nachmittagsstunden andauerten, wurde das Dorf im Sturmangriff, im Kampf mit Bajonetten, Schaufeln und Fäusten eingenommen. Etwa 1000 Gefangene wurden genommen.

Am 22. November 1914 verlegte der Stab der Truppen von General Litzmann seinen Sitz in das Dorf Wiskitno. Die Truppen rückten in Richtung Starowa Góra vor. Da es sich als unmöglich erwies, die Straße Łódź–Tuszyn zu erreichen, wurde beschlossen, die Angriffsrichtung nach Norden zu ändern. Die Dörfer Dąbrowa und Olechów (heute die Straßen Zakładowa und Olechowska) wurden angegriffen. Olechów wurde von Eliteeinheiten der Moskauer Garde sowie sibirischen Divisionen verteidigt.

Nach schweren Kämpfen, die beiden Seiten große Verluste bescherten, eroberten die Deutschen Olechów. Vor den Toren des Dorfes lagen Hunderte von Verwundeten und Toten (ein Regiment verlor in dieser Schlacht 6 Offiziere und 300 Soldaten). Am Abend trafen Verbindungsleute des Korps ein, das Łódź von Norden her umzingelte. Es wurde vereinbart, dass die Truppen am 23. November auf Mileszki vorstoßen und sich dort mit dem dortigen Korps vereinen sollten. Die Zeit drängte, da sich aus allen Richtungen weitere Einheiten der russischen Armee näherten, um die XXV., XX. und 3. Division mit insgesamt etwa 12.000 Soldaten einzukreisen.

Zur gleichen Zeit sandte das Oberkommando der deutschen Truppen eine Depesche an den Befehlshaber der gesamten Gruppierung, den Marsch in Richtung Brzeziny und weiter zur Frontlinie fortzusetzen.

Für die eingekesselten Truppen war dies ein Schock. Vor ihnen lag nur noch ein Tag des Kampfes und praktisch das Ende der Kampagne. Die Entscheidung des Stabes zwang sie, denselben Weg zurückzulegen, den sie sich in den vergangenen Wochen in ununterbrochenen Kämpfen gebahnt hatten.

Karpin - Niemieckie osadnictwo - Akt zgonu - 1840-1865

 

Wykaz zmarłych mieszkańców Karpina wyznania ewangelickiego w okresie 1840 - 1865. 

                              K A R P I N

L.P.	Nazwisko imię Nr. akt	Data śmierci, wiek	Rodzice	Rodzina	Świadkowie
1	Lewin Andrzej 85/1840	26 sierpnia (7.9), lat 68, młynarz		Zona Dorota z Netzlów, 6 dzieci, synów Krzysztofa i Mateusza, córki: Karolina zam. Dyckerhoff, Susanna zam. Drewitz, Anna zam. Drewitz.	Krzysztof Lewin, lat, młynarz z Karpina, Krzysztof Szyndel, 42, okupnik z Karpina.
2	Szencel Andrzej 91/1842	19 (31)października, lat 36.		Zonba Agata z Kajnathów	Krzysztof Schencel, lat 44, z Karpina, Jan Kainath, lat 30 z Bukowca, obaj okupnicy.
3	Schenzel Rozyna z Kühlerów 103/1842	9 (21) grudnia, lat 76		Syn Krzysztof, córka Krystyna zam. Ruf.	Krzysztof Lewin, lat 45, młynarz z Karpina, Bogumił Reich, młynarz z Kotlin, lat 34.
4	Tyde Elżbieta z Rabów  133/1844	28 listopada (11.12.), lat 48, wyrobnica.		Mąż Jan, synowie Frydrych i Ludwik, 4 córki: Luiza zam. Raber, Fryderyka, Karolina i Wilhelmina.	Bogumił Raber, szewc z Łodzi, lat 30, Frydrych Tyde, stelmach z Łodzi, lat 24.
5	Kosmaul  Ludwik 22/1846	12 (24) lutego, lat 4.	Konrad i Elżbieta z Hamm.		Konrad Kosmaul, lat 25, Marcin Ruf, lat 40, okupnicy z Karpina.
6	Kussmaul Marcin, 124/1844	8 (20) listopada, 8 miesięcy.	Konrad i Marya, Elżbieta z Hermannów.		Konrad Kussmaul, lat 25, Marcin Fuff, lat 46, okupnicy z Karpina
7	Grams Andrzej 17/1847	6 (18) lutego, lat 50		Zona Anna Luiza z Meyerów, syn Michał.	Jerzy Lutz, lat 46, Krzysztof Schindel, lat 48, okupnicy z Karpina.
8	Bok August 70/1847	11 (19)maja, lat 29, wyrobnik.		Zona Fryderyka z Lewin, dzieci: Ludwik, August i Augusta.	Krzysztof Schindel, lat 52, Samuel Mantyk, lat 50, okupnicy z Karpina.
9	Mantyk Katarzyna z Hoffmannów 85/1847	10 (22) czerwca, lat 48, okupnica		Mąż Samuel, 11 dzieci, 6 synów: Wilhelm, Gottfryd, August, Ferdynand, Daniel i Henryk, 5 córek: Justyna zam. Kraus, Rozyna, Juliana, Zuzanna i Karolina.	Samuel Mantyk, lat 48, okupnik, Krzysztof Lewin, lat 40, młynarz, obaj z Karpina.
10	Szyndel Rozyna z Klutów 26/1848	16 (28) stycznia, lat 39.		Mąż Krzysztof, 5 dzieci: Karol, Marcin, Jan, Rudolf, Maryanna.	Krzysztof Lewin, lat 50, młynarz, Marcin Ruff, lat 40, okupnik, obaj z Karpina.
11	Kryc Wilhelm 34/1848	19 (31) stycznia, lat 5.	Jan i Zuzanna z Brefsów?		August Keit, lat 52, okupnik z Borowej, Krzysztof Lewin, lat 50, młynarz z Karpina.
12	Kryc Karolina 35/1848	20 stycznia (1.2.), lat 3	Jan i Zuzanna z Brefsów?		Ignacy Szczysica?, lat 50, wyrobnik w Karpiniue, Krzysztof Lewin, lat 50, młynarz z Karpina.
13	Kryc Zuzanna z Brefsów ? 36/1848	21 stycznia (2.2.), lat 33		Mąż Jan, córka Wilhelmina.	August Koch, lat 21, okupnik z Borowej, Krzysztof Lewin, lat 50, młynarz z Karpina.
14	Lewin Krzysztof 189/1850	9 (21 grudnia), lat 51, wieczysty dzierżawca młyna w Karpinie, ur. w Rososzycach	Zmarły Andrzej, młynarz w Karpinie i Dorota z Netzlów.	Zona Luiza z Sonnburgów, 6 dzieci: Ludwik, Ferdynand, August, Wilhelm, Amalia i Paulina.	Jan Szencel, nauczyciel szkoły elementarnej w Bukowcu, lat 41, Marcin Wildemann, lat 51, okupnik z Bukowca.
15	Wein Marya 49/1851	5 (17) kwietnia, 8 miesięcy.	Marcin i Krystyna z Mutów?		Marian Wein, lat 38, wyrobnik, Konrad Kuzmaul, lat 33, okupnik, obaj z Karpina.
16	Kussmaul Krystyna 212/1852	7 (19) listopada, 9 lat.	Konrad i Marya Elżbieta z Hamów.		Michał Handwerker, lat 45, Karol Schindel, lat 22, okupnicy z Karpina.
17	Lewin Dorota z Netzlów 236/1852	12 (24) grudnia, lat 79, wdowa, była młynarka, zostająca w alimentach, urodzona w Schneidemuhl ( Piła)		Dzieci: Mateusz, Karolina zam. Dister…, Zuzanna zam. Mincer, Anna zam. Drewitz, Krystyna zam. Schindel.	Krzysztof Schmidel, lat 53, okupnik, Krzysztof Drewitz, lat 68, młynarz, obaj z Karpina.
18	Schamul Juljusz 31/1853	16 (28) stycznia, 5 lat.	Wilhelm i Katarzyna z Neumanów.		Ludwik Ham, lat 40 z Bukowca, Konrad Kufemauh, lat 39 z Karpina, obaj okupnicy.
19	Schindel Krzysztof 44/1853	11 (13) lutego, lat 56, urodzony w Chodziezy?	Marcin i Rozyna z Kühn (zmarli).	Zona Fryderyka z Lewinów, dzieci: Karol, Marcin, Jan, Rudolf, Marya i Wilhelmina.	Karol Frank, lat 62, Marcin Kühler, lat 31, okupnicy z Bukowca.
20	Kosanke Rozalia z Winterów 75/1855	24 marca (5.4.), lat 60.	Miejsce urodzin i rodzice nieznani, wyrobnica, wdowa.	Dzieci: Jakób, Karolina zam. Wegner, Beate, zam. Sybert, Ewa, zam. Berger.	Karol Szyndel, lat 23, Ludwik Lewin, lat 24, okupnicy z Karpina.
21	Schendel Wilhelmina 99/1855	12 (24) kwietnia, 1 rok.	Karol i Karolina z Benderingerów.		Michał Hamp, lat 31, Michał Handwerker, lat 45, okupnicy z Karpina.
22	Hamp Rozyna z Sonnburgów 144/1855	17 (29) czerwca, lat 35		Mąż Michał, dzieci: August, Julianna, Wilhelmina i Karolina.	Gottlieb Sonnburg, lat 24, z Dalkowa, Karol Szindel, lat 23 z Karpina, obaj okupnicy.
23	Beker Regina 18/1857	14 (26) stycznia, 1 rok i 5 miesięcy.	Józef i Elżbieta z Bajerów.		Michał Handwerker, lat 58, Marcin Schindel, lat 23, okupnicy z Karpina.
24	Beker Maryanna 19/1857	13 (25) stycznia, lat 3.	Józef i Elżbieta z Bajerów.		Józef Beker, lat 30 z Karpina, Jan Roth, lat 35 z Łaznowskiej Woli, obaj okupnicy.
25	Hamp Krystyna 153/1858	15 (27) września, 3 miesiące	Michał i Julianna z Rektów?		Michał Hamp, lat 35, z Karpina, Mikołaj Beker, lat 55, z Dalkowa, obaj okupnicy.
26	Schender Karol 163/1859	18 grudnia, tygodni 6.	Marcin i Katarzyna z Cepików.		Ludwik Majer, lat 29, August Wilke, lat 21, okupnicy z Karpina.
27	Majer Ludwik 86/1861	6 czerwca, 30 lat.	Zmarły Karol, kowal z Łaznowskiej Woli, Krystyna z Grulków, także z Ł.W.	Zona Julianna Lhrerów?, dzieci: Karol, Wilhelm, Juliusz, Katarzyna i Julianna.	Marcin …, lat 26 z Karpina, Karol Majer, lat 26 z Łaznowskiej Woli, obaj okupnicy.
28	Majer Barbara 165/1861	4 października, 4 lata.	Ludwik (zmarły) i Julia z Lohlerów.		Gottfryd Hamann, lat 69 z Rypułtowic, Ludwik Lewin, lat 21 z Karpina, obaj okupnicy.
29	Majer Juliusz 181/1861	8 listopada, 1 rok i 10 m-cy.	Ludwik (zmarły) i Julia z Lohlerów.		Julia Majer, okupnica z Karpina, lat 30, Ludwik Hamann, lat 25, okupnik z Rypułtowic.
30	Wein Anna Rozyna 203/1861	24 grudnia, 9 miesięcy.	Ojciec nieznany i Katarzyna Wein, wyrobnica.		Ludwik Lewin, lat 30, Konrad Kusmaul, lat 37, okupnicy z Karpina.
31	Beker Jan 51/1862	16 marca, 12 lat.	Józef i Elżbieta z Bejerów.		Marcin Schindel, lat 27, Gottlieb Marks, lat 26, okupnicy z Karpina.
32	Lechert Wilhelmina 204/1862	22 grudnia, 3 miesiące.	Ojciec nieznany, Wilhelmina, służąca, panna.		Karol Majer, lat 26, okupnik, Marcin Wein, lat 48, wyrobnik, obaj z Karpina.
33	Marks Gustaw 86/1863	22 kwietnia,  6 miesięcy.	Gottlieb i Maria z Schindelów		Marcin Schindel, lat 28, Józef Beker, lat 32, okupnicy z Karpina.
34	Ludwika z Sonnenburgówz 1 małż. Lewin Z 2 małż. Netzel 108/1863	20 maja, lat 50, ur. w Syforowie, majstrowa i młynarka.	Andrzej i Krystyna z Suchorskich?	Mąż Gustaw Netzel, dzieci: Ferdynand, August, Wilhelm, Henryk, Amalia zam. Redel, Janina, Matylda i Marya.	Marcin Schnidel, lat 27, Gottlieb Marks, lat 28, okupnicy z Karpina.
35	Lewin Paulina 109/1863	24 maja, 18 lat, panna	Krzysztof i Ludwika z Sonnburgów, zmarłych młynarzy		Michał Scheffler, lat 50 z Bukowca, Marcin Schnidel, lat 27 z Karpina, obaj okupnicy.
36	Schondelmajer Maria 110/1863	22 maja, 6 miesięcy.	Henryk i Małgorzata z Kopterów.		Marcin Schnidel, lat 27, Gottfryd Marks, lat 28, okupnicy z Karpina.
37	Rau Henryk 112/1863	23 maja, 26 lat , kowal ur. w Bukowcu.	Zmarły Henryk, były rolnik z Bukowca i Magdalena z Wolfów również z Bukowca.	Zona Rozalia z Keplerów, dzieci: Jan i Henryk i Elżbieta.	Filip Lohler, lat 62, karczmarz w Karpinie, Marcin Schnidel, lat 27, okupnik z Karpina.
38	Rau Henryk 113/1863	23 maja, 1 rok i 6 m-cy.	Zmarły Henryk, kowal i Rozalia z Keplerów		Konrad Kusmaul, lat 42, Marcin Schmidel, lat 27, okupnicy z Karpina.
39	Lewin Maryanna 185/1863	16 września, 5 lat.	Ludwik i Maryanna z Schenclów.		Karol Majer, lat 28, okupnik, Marcin Schencel, lat 21, wyrobnik, obaj z Karpina.
40	Ham Marya Elżbieta – 1 ślub Kepler, 2 ślub Kupfmaul 1863	16 września, Lat 47, gospodyni rolna	Miejsce i rodzice nieznani.	Mąż Konrad Kupfmaul, dzieci (1 ślub): Michał, Rozalia, Małgorzata, (2 ślub): Konrad, Fryderyk, Wilhelmina.	Ludwik Hamm, lat 54, Jan Seifert, lat 30, okupnicy z Bukowca.
41	Schindel Julianna 17/1864	29 stycznia, 5 tygodni.	Karol i Karolina z Bendingerów.		Marcin Schindel, lat 28 z Karpina, Jan Schlenner, lat 36 z Borowej, obaj okupnicy.
42	Schondelmajer Maria 203/1864	23 października, 5 tygodni.	Jakób i Julianna z Wackerów.		Jakób Schondelmajer, lat 21, Bogumił Marks, lat 28, obaj wyrobnicy z Karpina.
43	Lewin Wilhelm 68/1865	28 marca, 11 tygodni.	August i Agata z Richterów		August Lewin, lat 21, wyrobnik z Karpina, Walenty Fölker, lat 59, gospodarz z Bukowca.
44	Lewin Paulina 75/1865	16 kwietnia, 8 miesięcy i 14 dni.	Ludwik i Marya z Schenzelów.		Ludwik Lewin, lat 30, gospodarz z Karpina, Michał Scheffler, lat 54, gospodarz z Bukowca.