Kozłowski Tadeusz - Bukowiec- OSP - Strażak - cz.2

Odwiedziłem ponownie pana Tadeusz Kozłowskiego. Miałem także przyjemność poznać jego córkę i zięcia, którzy go odwiedzili. Otrzymałem też ciekawe zdjęcia przedstawiające grupę mieszkańców Bukowca. Mam obiecane, że córka poszuka innych fotografii przedstawiających karierę wojskową, pożarniczą pana Tadeusza. Chciałbym, aby te zdjęcia znów ożyły, było wiadomo kto na tych fotografiach się znajduje. Proszę o informacje.

Otrzymałem w dniu 3.11.2015 wiadomość:

Dzień dobry Panie Andrzeju,
na Pana blogu znalazłam zdjęcie, które otrzymał Pan od Pana Tadeusza Kozłowskiego. Pokazałam je mojemu tacie - Leszkowi Wójcikowi i rozpoznała prawie wszystkich.

Według niego są to:
1 Stanisław Klepacz
2. Teresa Banach
3. Pawłowski (niestety tata nie pamięta imienia)
4. Andrzej Turek
5. prawdopodobnie Pani Turek - żona pana Andrzeja Turka (nr 4.) (jej imienia również tata nie pamięta)
6. Henryk Stokowski
7. Bogumił Banach
8. Władysław Turek
9. prawdopodobnie Pan Turek (chyba Henryk) – tata tak zwanego Wielokropka
10. Tadeusz Kozłowski
11. Kazimierz Rewicz
12. Krystyna Rewicz
13. Pawłowska (tutaj też tata nie pamięta imienia)
14.Stanisław Stawski
15. Tomek Stokowski
16. Kazimierz Nadaj
17. Stefania Kozłowska
18. Stokowska (tutaj też tata nie pamięta imienia)
19. najstarsza córka Pani Stokowskiej – i tutaj także tata nie pamięta imienia.

W załączniku wysyłam zadęcie o którym mówię wraz z "ponumerowanymi" postaciami.
Mam nadzieję, że choć trochę pomogliśmy
Pozdrawiam,
Justyna Wójcik

Serdecznie dziękuję Pani Justyno, pozdrowienia dla taty !! 

------------------------------------------

Poprawka do informacji pani Justyny. Pani Jagoda Mirowska przekazała soją wersję osób znajdujących się na zdjęciu:

Od lewej: Tadeusz Kozłowski, Henryk Turek, Władysław Turek, Mieczysław Banach, Henryk Stokowski, Anna Kupka, Kazimierz Kupka, Marian Pawłowski, Teresa Banach, Stanisław Klepacz.

Na dole: Jola Stokowska, Janina Stokowska, Kazimierz Nadaj, Stanisław Stawski trzyma najprawdopodobniej swoją córkę Agnieszkę, Stanisława Walecka-Pawłowska, Komendant straży Kazimierz Rewicz wraz z córką Krystyną Rewicz-Klepacz. Stefania Kozłowska z koralami.

Serdecznie dziękuję Jadziu, profesjonalna robota, proszę o więcej rozpoznanych postaci na następnych zdjęciach !!!

 

Dzisiaj, tj.6.11.2015 roku spotkałem się z panią Jagodą Mirowska, rozpoznała wszystkie postacie z tego zdjęcia, serdecznie dziękuję !!!
Górny rząd od lewej: 1, Henryk Turek, 2.Stefania Kozłowska, 3.Janina Stokowska, 4.Mieczysław Banach, 5. Henryk Stokowski, 6. Kazimierz nadaj, 7. Anna Kupka, 8.      Krystyna Rewicz-Klepacz, 9. Kazimierz Kupka, 10, Teresa Banach, 11. Stanisława         Walecka-Pawłowska.
Na dole od lewej: 12. Stanisław Stawski, 14. Kazimierz Rewicz, 15. Stanisław Klepacz, 16. Marian Pawłowski. Mało widoczny z lewej stron pan o kulach to Władysław Filip.

Loteria - Żołnierz - Legiony Polskie - Radogoszcz - Łódź - 1919

Interesujący bon loterii Towarzystwa pomocy dla Żołnierz Polskiego.

Bon pochodzi z mojej kolekcji.

Szokująca jest I nagroda:
1. -Willa murowana, jednopiętrowa z ogrodem, złożona z 13 pokoi, z wszelkimi nowoczesnymi wygodami (elektryczność, wodociągi, kanalizacja), położona w Langówku , gm. Radogoszcz, w pobliżu  kolei dojazdowej Łódź-Zgierz.
Czyżby była podobna do tej na zdjęciu:

Willa Reinholda Langego (z 1924 roku) przy ul. Zgierskiej 215 została odnowiona i wciąż jest ozdobą osiedla ©Jakub Pokora

* Przez wiele lat ozdobą osiedla Radogoszcz były dwie stylowe wille. Niestety, jedna została zburzona. Na szczęście ma być odbudowana, co będzie ewenementem w skali kraju.

Willa Reinholda Langego w Łodzi zniknęła w atmosferze skandalu. Właściciel po prostu ją rozebrał, co spotkało się z powszechnym oburzeniem i potępieniem. Na szczęście w sądzie Michał L. - na co dzień miłośnik... zabytków, starych powozów i samochodów - uderzył się w piersi, przyznał się do popełnienia błędu i zapewnił, że ją odbuduje. Będzie to więc pierwszy w kraju przypadek odbudowy obiektu, który przed zburzeniem widniał w ewidencji (a nie w rejestrze) zabytków.
To znakomita informacja dla miłośników dawnej Łodzi, bowiem oznacza to, że dwie perły architektury, czyli dwie historyczne rezydencje przy ul. Zgierskiej na Bałutach znów będą ze sobą sąsiadować, zaś cały ten teren - z willami i otaczającymi je parkami - wkrótce zostanie wpisany do rejestru zabytków. Postępowanie w toku. Do czasu skandalicznego wyburzenia, do którego doszło w czerwcu 2011 roku, o obu willach niewiele było informacji. Jednak tematem zajęli się pracownicy Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Łodzi. Zaczęli zgłębiać archiwa i ustalili podstawowe fakty z dziejów tego miejsca na osiedlu Radogoszcz. A miejsce to szczególne, bowiem na przełomie XIX i XX stulecia jego właścicielem była znana rodzina Lange, do której należała m.in. będąca złotą żyłą cegielnia, a także karczma i młyn wodno-motorowy, po których jednak nie zostało śladu. Na przykład na terenie dawnej cegielni stoją dzisiaj bloki. Włości rodziny Lange ciągnęły się aż do ul. Bema i powszechnie, nawet w urzędowych dokumentach, były nazywane "Langówkiem". Na początku XX wieku właścicielami późniejszej działki z willami byli bracia: Ernest i Leopold Lange, którzy w 1906 roku sprzedali ją swoim bliskim krewnym. Było to małżeństwo: Olga i Reinhold Lange. To właśnie oni w latach 1913-14 roku wybudowali stylową rezydencję, która stała przy ul. Zgierskiej 213 i przed rokiem została zburzona do fundamentów. Została tylko sterta gruzów. - Nadzór nad budową tej rezydencji sprawował ówczesny architekt powiatowy Franciszek Karpiński, ale nie wiadomo czy był on autorem projektu - mówi Piotr Ugorowicz z Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Środowiska w Łodzi. - Willa na pewno został ukończona przed pierwszą wojną światową, bowiem zachowało się zdjęcie z 1914 roku, na którym widzimy uszkodzoną przez działania wojenne rezydencję. Zdaniem Piotra Ugorowicza, między rodziną Lange z Radogoszcza a Juliuszem Lange, właścicielem słynnej willi secesyjnej przy ul. Wólczańskiej 51, raczej nie istniało pokrewieństwo, a jeśli już, to bardzo dalekie. Olga i Reinhold nie cieszyli się długo willą, bowiem w pamiętnym roku cudu nad Wisłą sprzedali ją Elzie i Alfredowi Zonerom, sami zaś w 1924 roku wybudowali dla siebie w sąsiedztwie, przy ul. Zgierskiej 215, kolejną okazałą rezydencję, która przetrwała do dzisiaj. Autorem projektu był łódzki architekt Aleksander Przecławski. Tak było do drugiej wojny światowej, podczas której tereny te, czyli osiedle Radogoszcz, zostały przyłączone do Łodzi. Na mocy dekretu PKWN nieruchomość przy ul. Zgierskiej 215 przeszła na własność Heleny i Maksymiliana Ekiertów. On był leśnikiem i biegłym sądowym, a ona - z domu Pfeiffer - była krewną (zapewne siostrą) słynnego generała Franciszka Pfeiffera - "Radwana", który walczył z bolszewikami w 1920 roku i w powstaniu warszawskim w 1944 roku. Zmarł po wojnie na emigracji w Londynie, a jego ciało spoczęło na Starym Cmentarzu przy ul. Ogrodowej w Łodzi. 

* zdjęcie willi  i materiał : www.dzienniklodzki.pl › Wiadomości

Czytaj więcej: http://www.dzienniklodzki.pl/artykul/505617,dwie-zabytkowe-perly-langego-na-radogoszczu,2,id,t,sa.html

 

 

 

Kurowice - Kościół katolicki - Straż - Grób Jezusa - ok.1948-55

Prezentuję dwa ciekawe zdjęcia formatu pocztówkowego. Przedstawiają wartę Ochotniczej Straży Pożarnej przy grobie Pana Jezusa. Pochodzą prawdopodobie z przełomu lat 40-50. Myślę, że każdego roku wydawane były podobne zdjęcia, może ktoś może wypożyczyć w celu zamieszczenia ich na moim blogu. Czy ktoś zna osoby z tych zdjęć ?

Polskie Wilno na pocztówkach - 1914-18

Wilno, przepiękne miasto, przesiąknięte polskością, domy, kościoły, muzea, place, pomniki, cmentarze oddychają do tej pory Polskim akcentem. Od roku 1945 Lwów leży na terenie Litwy. Iluż to prawdziwych wilniaków musiało opuścić to piękne miasto, szukać nowego domu, byli porozrzucani po całej Polsce, pozostał im ten piękny kresowy akcent. Chcę czytelnikowi przybliżyć międzywojenne Wilno w postaci pocztówek, większość z nich była w obiegu, pisali na tych pocztówkach żołnierze niemieccy do swoich rodzin. To był okres strasznej wojny 1914-18, pisali z pola bitwy, są stemple poczt polowych. Ja chcę jednak pokazać tylko piękno tamtych czasów, posiadam sporo pocztówek, niestety na przestrzeni czasu musiałem większość sprzedać, takie jest życie. Posiadam także wiele pocztówek z innych miast kresowych, oczywiście także zamieszczę je na swoim blogu, chcę aby czytelnicy byli cały czas w podróży, nie nudzili się w jesienny i zimowy czas !

Pabianice - Szkoła Handlowa -Świadectwa - Biskupski Czesław - Henryk Świetlicki 1911-18

Przedstawiam trzy wzory świadectw szkolnych z Pabianic. O istnieniu Szkoły Handlowej w Pabianic pisałem wcześniej w materiale o podpułkowniku Henryku Świetlickim, uczniu tej sławnej szkoły:
Podpułkownik Henryk Świetlicki - Pierwszy Obywatel Pabianic - Legiony Polskie - cz.3
W tym opracowaniu posłużyłem się dokumentami z trzech źródeł:
1. Historią Szkoły w I Liceum w Pabianicach *
2. Dokumentami Rodziny Świetlickich
3. Świadectwami szkolnymi z moich zbiorów.
Zamieszczam opracowanie :

" Rozwój przemysłu w Pabianicach, częstsze stosowanie maszyn, zmuszał fabrykantów do zatrudniania wykwalifikowanych robotników. Należało więc stworzyć dla nich szkoły. Pierwszą była elementarna, utworzona w 1886 r. przez Towarzystwo Akcyjne Krusche i Ender dla pracujących w fabryce małoletnich robotników. W tym samym

czasie powstała także dwuklasowa szkoła żeńska. Pabianice miały charakter przemysłowo - handlowy, wzrastała liczba mieszkańców, brakowało wykwalifikowanych kadr dla przemysłu, handlu i administracji. Przemysł włókienniczy potrzebował nie tylko robotników, ale także ekonomistów, kupców i księgowych. Dzieci coraz zamożniejszych obywateli miasta musiały uczęszczać do średnich szkół w Łodzi, co przy braku komunikacji tramwajowej i kolejowej było bardzo uciążliwe. Dlatego też w 1896 r. zrodził się pomysł uruchomienia szkoły handlowej.

Wybrano komitet organizacyjny i opracowano Statut 7-mio Klasowej Szkoły Handlowej. Na jej czele stała Rada Opiekuńcza z Oskarem Kindlerem jako przewodniczącym, która rozporządzała funduszami i majątkiem placówki. Na siedzibę szkoły przeznaczono trzypiętrowy

budynek przy ulicy Pułaskiego 14 [ dawniej Długiej ], który wyremontowano i wyposażono w sprzęt i pomoce naukowe. Szkoła posiadała 13 pomieszczeń i 2 mieszkania dla pracowników.

Uczniowie płacili za naukę, ale kwoty nie były wystarczające, toteż członkowie Rady - pabianiccy przemysłowcy - często pokrywali deficyty z własnych środków. We wrześniu i październiku 1898 r. odbyły się pierwsze egzaminy wstępne do Miejskiej Szkoły Handlowej. Przyjęto 132 uczniów do czterech klas. Uroczyste otwarcie szkoły nastąpiło w dniu 02.10.1898 r. Kilkanaście miesięcy później otworzono Handlową Szkołę Żeńską - przyjęto 57 uczennic. Pierwszym dyrektorem obu placówek został Aleksander Lubański. Pierwsza matura odbyła się w roku szkolnym 1903/1904. Wśród uczniów przeważały dzieci zamożnych rodziców, ale stosowano też szeroko pomoc materialną i finansową dla zdolnych, ale biednych dzieci, które stanowiły przeciętnie 15 % uczących się. Szkoła w zamierzeniu władz rosyjskich miała oprócz kształcenia kadr, przyspieszyć rusyfikację, jednak wbrew tym oczekiwaniom stała się propagatorką kultury, języka polskiego i narodowych tradycji. 

Świadectwo Szkoły Handlowej z roku 1911, na nazwisko Biskupski Czesław

Młodzież grupowała się w tajne organizacje niepodległościowe. Działalność ta przybrała na sile w 1905 roku, kiedy to cały kraj ogarnął entuzjazm, pojawiła się nadzieja na przywrócenie swobód narodowych. Uczniowie starszych klas strajkowali, domagając się zmiany języka wykładowego z rosyjskiego na polski. Osiągnięto to w styczniu 1906 r. Pociągnęło to za sobą również zmiany kadrowe - wyjechała większość Rosjan, nowym dyrektorem został Henryk Lipski. W tym samym czasie stopniowo zaczęto wprowadzać koedukację, łącząc klasy męskie i żeńskie. Proces ten został zakończony w roku szkolnym 1911/12. Koedukacja okazała się

korzystna pod względem wychowawczym, naukowym i finansowym. Dziewczęta stanowiły 1/3 , a chłopcy 2/3 uczniów. Pomimo tych działań oszczędnościowych rósł udział sponsorów w finansowaniu szkoły - 55 % kosztów ponosili uczniowie, natomiast 45 % pabianickie firmy, a zwłaszcza Krusche i Ender oraz R. Kindler i R. Saenger. Wraz z przekształceniem szkoły rosyjskiej na polską zmienił się skład narodowościowy: Polacy stanowili teraz ok. 70 % uczniów, a Niemcy i Żydzi po ok. 15 %. Absolwenci często kontynuowali naukę nie tylko w kraju, ale też za granicą, np. we Fryburgu w Szwajcarii, Nancy we Francji, na Politechnice Lwowskiej i innych znanych uczelniach. W szkole polskiej bardziej interesowano się rozwojem fizycznym. Lekcje gimnastyki, oddzielnie dla chłopców i dziewcząt, odbywały się codziennie po południu – najpierw w wynajmowanych pomieszczeniach, a od 1912/13 roku we własnej sali gimnastycznej. W latach poprzedzających I wojnę światową w szkole rozpoczęły działalność liczne tajne organizacje niepodległościowe m.in. Zarzewie i Skauting[1912/13]. I wojna światowa przyniosła Pabianicom nieszczęście. W pierwszych miesiącach walk niemiecko - rosyjskich miasto kilkakrotnie przechodziło z rąk do rąk. Ostatecznie Niemcy zajęli je w grudniu 1914 r. i pozostali w nim do końca wojny. Z powodu wyjazdu lub powołania do armii rosyjskiej większości personelu nauczycielskiego Szkoła Handlowa w roku szkolnym 1914/15 była nieczynna.

 Dzięki staraniom dyrektora Henryka Lipskiego i pracownikom

administracji udało się uchronić budynek i wyposażenie przed dewastacją i rabunkiem. W gmachu szkoły w czasie wojny mieścił się szpital, następnie poczta i składy wojskowe. Władze okupacyjne, w wyniku zaangażowania się Rady Opiekuńczej, zezwoliły na ponowne uruchomienie szkoły w roku szkolnym 1915/16. Upadek życia gospodarczego wpłynął na zubożenie ludności. 

Oryginalne dowody wpłaty na nazwisko Henryka Świetlickiego.

Wielu rodzicom magistrat udzielał pożyczek na opłacanie czesnego, które zresztą zostało znacznie obniżone. W roku szkolnym 1916/17, w celu uzyskania dla abiturientów prawa wstępu na Uniwersytet i Politechnikę Warszawską, przekształcono za zezwoleniem władz okupacyjnych Szkołę Handlową na 8-io klasową Szkołę Realną. Poczyniono duże zmiany w programie nauczania, likwidując obowiązkowe nauczanie przedmiotów handlowych. 

Wskutek wprowadzenia klasy ósmej oraz nieczynności części innych szkół średnich, zwiększyła się liczba uczniów do ok. 450-u. W czasie wojny zrezygnowano z egzaminów przejściowych z klasy do klasy, promocja odbywała się na podstawie stopni rocznych. W roku 1917 ograniczono również ilość egzaminów maturalnych. W szkole półlegalnie, ale aktywnie działała drużyna skautowa. Kolportowano pisma z Krakowa i Warszawy, organizowano zbiórki w Lasku Miejskim i lesie w Chechle, prowadzono szkolenie wojskowe i ideowe. Wielu uczniów wstąpiło do Legionów, wielu z tych co zostali w Pabianicach służyło w Polskiej Organizacji Wojskowej. Wieczorem 10 listopada 1918 r. pabianiczanie, w tym uczniowie klas starszych Szkoły Realnej, zebrali się w Domu Ludowym, gdzie opracowano plan rozbrajania Niemców. Uczniowie klas VII i VIII zajęli budynek pocztowy, współuczestniczyli w opanowaniu fabryk i dworca kolejowego, rozbrajali okupantów. 

Jednak szkoła nie przestawała pełnić swojej funkcji, nauka w klasach młodszych odbywała się normalnie, a w klasach starszych zajęcia wznowiono po feriach Bożego Narodzenia....” 

* Tekst autorstwa Waldemara Borynia - www.lo1pab.nazwa.pl/index.php?view...id=1%3Ahistoria...2 

Łódź - Medal Dziesięciolecia Odzyskania Niepodległości - Szkoła Powszechna 23 - 1929 rok

Przedstawiam akt nadania medalu Dziesięciolecia Odzyskania Niepodległości dla nauczycielki  Anny Dudkiewicz ze Szkoły Publicznej nr.23 w Łodzi

Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości *
Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości został ustanowiony rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 27 września 1928 roku dla upamiętnienia dziesięciolecia odzyskania niepodległości.

Na podstawie rozporządzenia medal przysługiwał obywatelom, którzy w okresie od 11 listopada 1918 roku do 11 listopada 1928 roku pełnili nienagannie służbę państwową – wojskową, cywilną, służbę samorządową lub w instytucjach publiczno-prawnych, a zwłaszcza:

• odbyli czynną służbę wojskową w charakterze wojskowych zawodowych lub niezawodowych
• pełnili faktycznie służbę w urzędach, instytucjach państwowych, samorządowych lub innych instytucjach publiczno-prawnych
• okres pełnienia służby (tak wojskowej, jak i cywilnej liczony był łącznie) musiał wynosić co najmniej 5 lat.

Medal nadawał prezes Rady Ministrów i ministrowie poszczególnych resortów, a także upoważnione przez nich władze podległe.

Na dokumencie nadania medalu, oryginalny podpis A.Ryniewicza.

Ryniewicz Antoni (1881–1944), filolog polski i romański, nauczyciel i dyrektor gimnazjów, kurator szkolny. Ur. 14 IX w Mielcu, był synem Tomasza i Julii ze Staniszewskich.
R. uczęszczał do III Gimnazjum Klasycznego w Krakowie, maturę zdał w r. 1900 w gimnazjum w Bochni. Po odbyciu w Wiedniu rocznej służby wojskowej rozpoczął studia filologiczne na Wydz. Filozoficznym Uniw. Lwow. W r. akad. 1903/4, otrzymawszy stypendium rządowe, kontynuował studia na uniwersytecie wiedeńskim, a w r. akad. 1904/5 na paryskiej Sorbonie. W r. 1906 zdał we Lwowie egzamin nauczycielski uprawniający do nauczania języka polskiego i francuskiego w szkołach średnich, w czerwcu 1908 otrzymał dyplom doktorski na Uniw. Lwow. W l. 1905–7 był nauczycielem języka polskiego, francuskiego i historii w Wyższej Szkole Realnej w Stanisławowie, w l. 1907–9 uczył w gimnazjum w Śniatyniu, a następnie do r. 1914 w II Szkole Realnej we Lwowie. W „Sprawozdaniach Dyrekcji c.k. Wyższej Szkoły Realnej w Stanisławowie” za r. szk. 1906/7 opublikował pracę „Listy” Krasickiego. Szkic krytyczno-porównawczy, a w „Pamiętniku Literackim” (1909) artykuł Nowe objaśnienie tytułu „Anhellego”.

Po wybuchu pierwszej wojny światowej został R. przydzielony w randze porucznika do 36 p. pospolitego ruszenia wojsk austriackich i wkrótce dostał się do niewoli rosyjskiej. Dzięki staraniom Komitetu Polskiego w Kijowie od października 1915 otrzymał status tzw. uchodźcy. Zamieszkał w Kijowie i w r. szk. 1916/17 uczył w polskim gimnazjum żeńskim, a w l. 1917–19 był dyrektorem męskiego gimnazjum «Macierzy Polskiej» w Kijowie. Był też członkiem Wydziału Oświatowego przy Komitecie Rady Okręgowej Kijowskiej Polskich Tow. Pomocy Ofiarom Wojny; z ramienia tego Wydziału opracował „Prowizoryczny program szkół średnich na Rusi”. Dla potrzeb szkół polskich napisał i wydał w Kijowie w r. 1919 Początkowy kurs historii średniowiecznej i nowożytnej ze szczególnym uwzględnieniem dziejów Polski (Wyd. 2, Lw. 1920, Wyd. 3 pt. Historia średniowieczna i nowożytna ze szczególnym uwzględnieniem dziejów Polski, Lw. 1929). R. był również członkiem zarządu polskiego towarzystwa nauczycielskiego w Kijowie.

W lecie 1919 wrócił R. do Polski i został nauczycielem II Szkoły Realnej we Lwowie. W r. 1920 opublikował dla potrzeb szkolnych Zwięzły podręcznik do nauki języka francuskiego (Lw.) oraz Gramatykę elementarną języka francuskiego (Lw.). Od marca 1920 do czerwca 1921 był R. dyrektorem gimnazjum państwowego w Chełmnie, a następnie do sierpnia 1925 – z krótką przerwą – był wizytatorem Kuratorium Okręgu Szkolnego Pomorskiego. We wrześniu 1922 nie przyjął proponowanej mu nominacji na kuratora Okręgu Szkolnego Wołyńskiego, pełnił jednak te obowiązki nieco później (od września 1923 do stycznia 1924). Od września 1925 do listopada 1927 był kuratorem Okręgu Szkolnego Wileńskiego, a następnie do marca 1929 kuratorem Okręgu Szkolnego Łódzkiego. W l. 1929–34 był R. dyrektorem prywatnego gimnazjum męskiego im. Edwarda Rontalera w Warszawie. W tym okresie opracował i wydał jako lektury szkolne z języka francuskiego „Les femmes savantes” (P. 1930) Molière’a i „Histoire de Charles XII” (P. 1931) Woltera. W l. trzydziestych był członkiem Wydz. Szkolnego oraz Wydz. Bibliotek i Oceny Książek Polskiej Macierzy Szkolnej. Od września 1937 do wybuchu drugiej wojny światowej był kuratorem Okręgu Szkolnego Pomorskiego w Toruniu. W czasie okupacji niemieckiej mieszkał w Warszawie i uczył na tajnych kompletach w szkołach średnich. Zginął od kuli niemieckiej 3 VIII 1944 na podwórzu domu przy ul. Raszyńskiej 56, w którym mieszkał.

W małżeństwie z Haliną ze Speichertów (ślub 31 I 1910) miał R. córkę Janinę.**

Materiał zaczerpnięty:
*    https://pl.wikipedia.org/.../Medal_Dziesięciolecia_Odzyskanej_Niepodleg...
**  www.ipsb.nina.gov.pl/index.php/a/antoni-ryniewicz

Drezdener Bank - Litzmannstadt - Łódź - ul. Piotrkowska - 1943

Chciałbym przedstawić dokumenty z okresu okupacji, dotyczące Dresdener Bank w Łodzi przy ul. Piotrkowskiej 74. W czasie okupacji Łódź została nazwana Litzmannstadt od nazwiska  generała Litzmanna "Lwa Brzezin" (był dowódcą wojsk niemieckich w bitwie o Brzeziny w listopadzie 1914 roku). Piotrkowska zmieniła nazwę na Adolf Hitlerstrasse.

Pocztówka z tego okresu

Dokumenty przedstawiają rozliczenia bankowe mieszkańca Łodzi, zamieszkałego na bardzo ciekawej ulicy, która wielokrotnie zmieniała swoją nazwę !!!
W okresie międzywojennym nosiła nazwę 11 Listopada, okupacja: General-Litzmannstrasse, po wyzwoleniu do 1946 roku Bohaterów Stalingradu, potem Obrońców Stalingradu (do upadku komunizmu). Obecnie nazywa się ulicą Legionów.

Polski Lwów na pocztówkach - 1914-39 - cz.2

Polski Lwów na pocztówkach - 1914-39 - cz.1

Lwów, przepiękne miasto, przesiąknięte polskością, domy, kościoły, muzea, place, pomniki, cmentarze oddychają do tej pory Polskim akcentem. Od roku 1945 Lwów leży na terenie Ukrainy. Iluż to prawdziwych lwowiaków musiało opuścić to piękne miasto, szukać nowego domu, byli porozrzucani po całej Polsce, pozostał im ten piękny kresowy akcent. Chcę czytelnikowi przybliżyć międzywojenny Lwów w postaci pocztówek, większość z nich była w obiegu, pisali na tych pocztówkach żołnierze niemieccy do swoich rodzin. To był okres strasznej wojny 1914-18, pisali z pola bitwy, są stemple poczt polowych. Ja chcę jednak pokazać tylko piękno tamtych czasów, posiadam sporo pocztówek, niestety na przestrzeni czasu musiałem większość sprzedać, takie jest życie. Posiadam także wiele pocztówek z innych miast kresowych, oczywiście także zamieszczę je na swoim blogu, chcę aby czytelnicy byli cały czas w podróży, nie nudzili się w jesienny i zimowy czas !
Napis na pocztówkach zamieściłem z powodu częstego kopiowania bez mojej zgody.

Kozłowski Tadeusz - Bukowiec- OSP - Strażak

Odwiedziłem pana Tadeusza Kozłowskiego zamieszkałego w Bukowcu przy ul. Dolnej 71.
Drewniany przedwojenny budynek z lat miedzy wojennych.

 Słyszałem wcześniej o panu Tadeuszu, jako aktywnym strażaku, dzisiaj miałem przyjemność przeprowadzenia rozmowy. Pan Tadeusz 28. lipca 2016 roku skończy 90 lat !!

 Jest bardzo serdecznym i miłym człowiekiem, niestety zdrowie nie dopisuje, z pamięcią są także problemy. Był zaskoczony moją wizytą, być może potrzebuje więcej czasu na przygotowanie się do dłuższej rozmowy. Dzisiaj otrzymałem 3 dokumenty które pokazują w skrócie jego dzieje.
Pochodzi ze Stróży, w 1945 roku przeprowadził się z rodziną do Bukowca. Ponad dwa lata walczył na granicy Ukrainy z bandami UPA. Uchwałą Przewodniczącego Rady Państwa Henryka Jabłońskiego otrzymał Medal za udział w walkach w obronie władzy ludowej.

Bardzo emocjonalnie wspominał swoje strażacką karierę, był strażakiem w OSP Bukowiec  od 1945 roku, kazał bardzo serdecznie pozdrowić swoich kolegów, tęskni za nimi...

Zaprosił mnie ponownie, być może znajdzie ciekawe fotografie, przypomni sobie ciekawe momenty swojej strażackiej kariery. Dziękuję serdecznie za dzisiejszą rozmowę.

Bukowiec - ul. Dolna 131

Odwiedziłem w dniu dzisiejszym mieszkańca domu  z ul. Dolnej 131.

Jest nim pan Ryszard Gruber. Interesował mnie ten drewniany budynek, jeden z wielu budowanych w latach międzywojennych w Bukowcu, ale zamieszkany. Pan Ryszard mieszka w nim od 20 lat, nie jest w stanie opowiedzieć kto zamieszkiwał w nim do1945 roku. Jest ciemna plama którą być może przy pomocy czytelników da się rozwiązać. Grzecznościowo otrzymałem ciekawe dokumenty poprzednich właścicieli rodziny Genowefy i Władysława Adamków.

 Z opowieści dowiedziałem się, że byli wyznawcami Świadków Jehowy. Pani Genowefa zmarła w Łodzi w Ośrodku Opieki, zmarł także pan Władysław.

Ze zdjęcia szpitalnego, mogę się domyślać, że pani Genowefa pracowała w Bukowcu w sklepie tekstylnym (czyżby obecny sklep GS ?).

Pan Adamek, drugi od prawej

 

Bardzo proszę czytelników o więcej informacji dotyczących tego tematu.

Bukowiec - Historia międzywojenna - Krytyka pseudo historyka.

Ostatnio otrzymuję sporo wiadomości mailowych, na Facebooku, telefonicznie lub osobiście. Zdecydowana większość jest zadowolona, że wspominam trudny okres międzywojenny, także okres zakończenia tragicznej wojny w 1945 roku. Moje wywiady z mieszkańcami Bukowca i pobliskich miejscowości, ich zdjęcia pozwalają w miarę obiektywnie wskrzesić wydarzenia tamtych czasów. Ludzie którzy pamiętają tamte czasy odchodzą, chciałem te wspomnienia pozostawić żywe. Nigdy nie miałem innego celu jak utrwalenie na piśmie prawdziwych historii, nie byłem wysłannikiem mieszkańców (Niemców) którzy opuścili Bukowiec w 1945 roku. Takie opowieści krążyły i krążą w okolicy. Cieszę się, że wszyscy, do których się wpraszam, są przyjaźni i mili. Są pojedyncze przypadki, gdzie spotykam się z agresją czytelników...
Ostatnio na Facebooku pewien mieszkaniec naszej Gminy napisał:
" A co do osoby która heltuje a potem usuwa i udaje pseudo historyka tej wsi;. Niech się zapozna z jej historią z przed II wojny światowej i wtedy szuka jakiś korzeni wśród ludzi."*
Także ta sama osoba:
"  Wieś bukowiec przed II wojną światową była zamieszkana w 100 % przez niemieckich osadników którzy uciekli z tych terenów w 1945 roku . Mam nadzieje iż prędzej czy później potomkowie tamtych ludzi zaczną upominać się swoja własność i pamięć o tym co tu było. . Z poważaniem - elita miasta Łodzi ( czy jak nas nazywają sitwa ). ......"
Nie podaję nazwiska.
Z pokorą przyjąłem krytyczną opinię, też w jakimś stopniu przyczyniłem się w latach 70-80  do obalenia komunizmu, do powstania demokracji, a co za tym idzie, możliwości, że w dzisiejszych czasach każdy może wypowiadać się bez cenzury, dobrze czy źle, głupio lub mądrze .....
Nie jestem zawodowym historykiem, historia to moja pasja, w dalszym ciągu będę szukał wątków historycznych w naszej Gminie, Bukowiec jest moją nową Ojczyzną, jestem bardzo dumny, że mogę być mieszkańcem tej pięknej miejscowości !!!
Mojemu krytykowi dedykuję te słowa:

Cuiusvis hominis est errare, nullius nisi insipientis in errore perseverare ........

 

* - być może będę mało skromny, ale to ja jak pierwszy szczegółowo opisałem historie powstania Bukowca od roku 1803..... 

**- mieć nadzieję, że się upomną potomkowie tamtych ludzi o ziemie na których obecnie szczęśliwie mieszkami i żyjemy, jest strzałem w kolano ze strony piszącego......